...Estava já moribundo o cão daquele velho homem. Em estado deplorável, já não se alimentava devidamente. Já não sorria, como por tanto tempo costumou fazer. Já não inspirava admiração nem, muito menos, simpatia. E isso não somente diante dos outros - e seus olhares invejosos e farpados. Não inspirava nada nem mesmo para si. O velho cão passava por torturantes sessões de injeções, com as sádicas promessas de lhe prolongar a vida. Punções e tubos e seringas passaram a ser cortejados como objetos de salvação e alívio. Os entusiasmados veterinários, numa condição menos desconfortável que a de um médico, prometiam que, àquela altura da vida, o cão só poderia "sofrer menos" e esperar, passiva e altivamente, a morte - que chega para todos: cães e homens.

O velho, também convalescente, aceitava. O que mais poderia esperar que não a saudável companhia de seu velho cão? A vida, entretanto, para eles, não era sobreviver. A vida havia sido - e deveria continuar sendo - mais do que a vitória sobre a morte. A vida deveria permitir que a sua condição - humana e canina - pudessem ser plenamente satisfeitas, experimentadas, testadas e, inclusive, rejeitadas: se assim fosse o desejo de cada ser. Diante dessa sensação, nada mais que uma sensação que vez ou outra atinge os velhos ou os sábios, o que poderiam eles dois fazer que não suspeitar daquelas soluções milagrosas e diabólicas que lhes prometiam mais da terra quando, na verdade, eles já esperavam por cada vez menos da terra: queriam ocupar menos espaço, sabendo da precariedade com a terra se lhes apresentava e, mais ainda, com o peso que o fardo da vida pode alcançar em idade avançada.

Definitivamente, o cão havia vivido bem. Comera e bebera do que havia de melhor - em termos caninos, é claro! Fora bem tratado e amado, durante sua longa vida de quase 15 anos humanos. Lhe bastava. Uma hora bastou. E ele pode finalmente morrer. Num nobre gesto - tão nobre quanto difícil - o velho solicitou ao veterinário que não mais lhe aplicasse as injeções e que não mais lhe fizesse as punções. Queria, enfim, passar somente mais aquelas 4 ou 5 prometidas horas de vida com seu cão, em paz, sem nada que não lhe fosse naturalmente dado e nem nada que não fosse caninamente escolhido - a dor aí incluída, obviamente. Entre lampejos de sofreguidão e amor puro e afirmativo, o cão e homem se entre-olharam e se admiraram. O cão deu seus últimos suspiros e foi-se embora, caminhando em passos lentos - condizentes com sua idade - para lugar-nenhum. Desfez-se de seu fardo e resolveu, menos por iniciativa própria que por condição canina, deixar uma lição aos homens: se escolher a vida é a mais certa de todas as liberdades, o gesto único, personalíssimo e intransferível de optar por não mais viver pode ser o maior dos libertadores. O cão, depois de vida bem vivida, teve morte bem morrida.

Em termos práticos, porém, parece ser inevitavelmente mais fácil extirpar os males que a vida traz para um cão do que para um velho. O velho seguia sua jornada de sobrevivência e pelejamento. E os médicos - agora médicos, e não mais veterinários, embora o jargão, as vestimentas, os procedimentos e a tenacidade com que investem contra a condição natural da morte que impede uma vida de sofrimento, seja invariavelmente a mesma - estavam sempre por perto para apresentar diagnósticos de uma "nova esperança" que mantinha a chama da vida do velho acessa por mais tempo. Não que este velho quisesse morrer: não tinha porque se afastar da vida, quando passou quase 70 anos em contato direto, íntimo e estreito com ela - a vida; e provavelmente sabia mais de seus caprichos que, somados, todos os novos e simpáticos médicos oncologistas. O velho sabia que sua vida - e tinha provas testemunhais que ganhariam em qualquer júri que, porventura, fosse montado para averiguar a pretensão de morte daquele homem - havia sido das mais bem vividas. Por nenhum segundo sequer, na vastidão daqueles milhões de segundos que havia partilhado dessa terra conosco, teria ele se queixado de que estaria somente "levando a vida". Seus gestos e sua conduta o dariam total aptidão para, chegado na idade da serenidade e da sapiência, escolher, novamente, como fez tantas vezes antes, o melhor caminho a seguir: ou mesmo que havia chegado a hora de interromper a caminhada.

Menos feliz que o cão, o homem não tinha ninguém que pudesse convencer seus médicos de que a coisa certa a fazer seria não mais "adiar a morte". Ninguém havia tido a coragem - e a decência - de olhar naqueles olhos fundos e gastos para saber que seu ato final, de profunda valentia, seria entregar seus órgãos e seu sangue para aquela terra que tanto lhe cultivou a saúde e a nobreza. Não podendo com os médicos - que estavam acima da política, e, portanto, acima dos homens, naqueles tempos antigos e sombrios - este homem novamente fez o que somente os sábios podem fazer: revigorou a política e ressignificou a vida e sua condição humana. Este homem, que sabia muito bem o que significa a vida e a morte, porque havia sido guerreiro e pacificador, decidiu meter-se numa jornada sem volta. Leu os últimos jornais da semana, escolheu um tema polêmico e ardiloso, montou sua barraca em frente ao palácio do governo e disse, em tom de ternura e de profunda arrogância: "Só saio daqui quando esta questão houver sido resolvida. Até lá, farei greve de fome. Não me interessa comer, se não há espaço para o diálogo e para a solução. Até mesmo a fome, para ser saciada, é atividade que depende de outros homens. Que os homens vivam e morram em mim".

Os demais homens não souberam se se tratava de um louco ou de um santo (em todo santo há um louco agindo e coagindo). Os demais homens não souberam se se tratava de um assassinato ou de um suicídio (em todo suicídio há um punhado de assassinos doces e próximos). Os demais homens não souberam se se tratava de um gesto humanitário ou egocêntrico (em todo ego há uma humanidade inteira, desconhecida ou soterrada).

O velho ficou ali por alguns dias. Numa noite estrelada, olhado nos olhos de Deus, deu seu último suspiro, levantou-se, e foi-se embora, caminhando em passos lentos - condizentes com sua idade - para lugar-nenhum. Neste lugar, que permanece somente nos recônditos do imaginário humano, estão os nomes - e não as almas - daqueles heróis que souberam escolher, e que tiveram a sorte e a nobreza de poder escolher, tanto a vida vivida quanto a vida morrida.

Un vieux et chien
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
… Était déjà moribond le chien de ce vieil homme. Dans état déplorable, plus maintenant il se nourrissait dûment. Plus maintenant il sourie, comme par de telle façon temps il a eu l'habitude faire. Plus maintenant il inspirait de l'admiration ni, beaucoup moins, de l'affection. Et cela non seulement devant les autres - et leurs regards envieux et barbelés. Il n'inspirait rien ni même pour lui. Le vieux chien passait par torturantes des sessions d'injections, avec les sadiques promesses de lui prolonger la vie. Des ponctions et tuyaux et seringues ont passé à être courtisés mange des objets de salut et du soulagement. Les enthousiastes vétérinaires, dans une condition moins desconfortável que ce d'un médecin, promettaient que, à cette hauteur de la vie, le chien seulement pourrait « souffrir petit » et attendre, passive et altivamente, le décès - qu'il arrive pour tous : chiens et hommes.

Le vieux, aussi convalescent, acceptait. Ce quelle plus pourrait attendre que non la saine société de son vieux chien ? La vie, néanmoins, pour eux, n'est pas survivre. La vie dont avait été - et il devrait continuer à en être - plus la victoire sur le décès. La vie devrait permettre que sa condition - humaine et canine - pouvaient être complètement satisfaite, essayée, expérimentée et, de même, rejetées : si ainsi c'était le désir de chaque être. Devant cette sensation, rien plus qu'une sensation que fois ou autre atteint les vieux ou savants, ce qui pourraient ils deux faire que ne pas soupçonner de ces solutions miraculeuses et diaboliques qui leur promettaient plus de la terre quand, en vérité, ils déjà attendaient par à chaque fois moins de la terre : ils voulaient occuper petit espace, en sachant de la précarité avec la terre s'il leur présentait et, plus encore, avec le poids que le fardeau de la vie peut atteindre dans âge avancé.

Définitivement, le chien avait vif bien. Il a mangé et a bu dont il avait de mieux - dans des termes canins, est clair ! Ils bien sont traités et aimé, pendant sa longue vie presque de 15 ans humains. Il lui suffisait. Une heure a suffi. Et il peut finalement mourir. Dans un noble geste - aussi noble que difficile - le vieux a sollicité au vétérinaire qui plus il n'appliquait les injections et que plus ne le faisait pas les ponctions. Il voulait, enfin, passer seulement plus celles 4 ou 5 fiancées heures de vie avec son chien, dans paix, sans auquel naturellement ne l'était donné et ni rien qui caninement n'était pas choisi - à douleur là incluse, évidentement. Entre des étincellements de goinfrerie et d'amour pur et affirmatif, le chien et l'homme si entre-olharam et se sont admirés. Le chien a donné leurs derniers soupirs et s'est été bien que, en marchant dans des étapes lentes - condizentes avec son âge - pour lugar-nenhum. Il s'est défait de son fardeau et a décidé, moins par initiative propre qui par condition canine, laissera une leçon aux hommes : s'il choisit la vie est la plus exacte de toutes libertés, le geste seul, exclusif et intransferível d'opter plus vivre ne peuvent pas être plus le plus grand des libérateurs. Le chien, après vie bien vive, a eu décès bien mort.

Dans des termes pratiques, néanmoins, il semble être inévitablement plus facile extirpar les maux que la vie apporte pour un chien dont pour un vieux. Le vieux suivait sa journée de survie et pelejamento. Et les médecins - maintenant médicaux, et non plus vétérinaires, bien que le jargon, les vêtements, les procédures et la ténacité avec ils laquelle investissent contre la condition naturelle du décès que empêche une vie de souffrance, soit invariablement la même - étaient toujours par près présenter des diagnostics d'un « nouvel espoir » qui maintenait la flamme de la vie du vieux accède par plus temps. Non que ce vieux voulait mourir : il n'avait pas parce qu'il s'éloignera de la vie, quand il a passé presque 70 ans dans contact direct, intimee et étroite avec elle - la vie ; et probablement il savait plus de leurs caprices que, ajoutés, tous les nouveaux et sympathiques médecins oncologistes. Le vieux savait que sa vie - et il avait des preuves témoignez qui gagneraient dans tout jury qui, par hasard, était monté pour enquêter la prétention de décès de cet homme - avait été des meilleur vives. Par aucun comme au moins, dans l'ampleur de ces millions de secondes qui avait partagé de cette terre avec nous, il l'aurait si plaignant de qu'il serait seulement « en prendre la vie ». Leurs gestes et leur conduite le donneraient total aptitude pour, affectueux dans l'âge de la sérénité et de la sapience, choisir, encore, comme il a fait autant fois avant, le meilleur chemin à suivre : ou même qu'était arrivée heure à interrompre à randonnée.

Moins plus heureux que le chien, l'homme n'avait personne qui pouvait convaincre leurs médecins dont la chose exacte fera serait plus « ne pas reporter le décès ». Personne n'avait pas eu le courage - et la décence - de regarder dans ces yeux profonds et usés pour savoir que son acte final, de profonde vaillance, serait livrer leurs agences et son sang pour cette terre qui de telle façon elle cultive la santé et la noblesse. En ne pouvant pas avec les médecins - ils qu'étaient au-dessus de la politique, et, donc, au-dessus des hommes, dans ces temps anciens et interlopes - cet homme a encore fait ce que seulement les savants peuvent faire : il a revigoré la politique et la ressignificou la vie et sa condition humaine. Cet homme, qui savait beaucoup de bien ce qui signifie la vie et le décès, parce que ce avait été guerrier et pacificateur, a décidé de se mettre dans une journée sans retour. Il a lu derniers journaux de la semaine, a choisi un sujet controversé et une ardiloso, a monté sa tente en face du palais du gouvernement et a dit, dans ton de tendresse et de profonde arrogance : "Seulement je sors d'ici quand cette question ait été décidée. Jusqu'à là, je ferai grève de faim. Il ne m'intéresse pas manger, s'il n'y a pas de l'espace pour le dialogue et pour la solution. Même si la faim, pour être saciada, est activité qui dépend d'autres hommes. Que les hommes vivent et meurent dans moi".

Les autres hommes n'ont pas su s'il s'agissait d'un fou ou d'un Saint (dans tout Saint il y a un fou en agissant et en contraignant). Les autres hommes n'ont pas su s'il s'agissait d'un meurtre ou d'un suicide (dans tout suicide il y a une poignée d'assassins sucrés et proches). Les autres hommes n'ont pas su s'il s'agissait d'un geste humanitaire ou égocentrique (dans tout ego il y a une humanité entière, méconnue ou enterrée).

Le vieux est resté là par quelques jours. Dans une nuit étoilée, regardée nous des yeux de Dieu, ont donné leur dernier soupir, il s'est soulevé, et s'est été bien que, en marchant dans des étapes lentes - condizentes avec son âge - pour lugar-nenhum. Dans cette place, qui reste seulement nous secrets de l'imaginaire humain ils, sont les noms - et non les âmes - de ces héros ils lesquels ont sus choisir, et ils qu'ont eu la chance et la noblesse de pouvoir choisir, de telle façon la vie vive combien la vie morte.

Viejo y un perro
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
… El perro de ese viejo hombre moría ya. En estado deplorable, no fue alimentado ya debido. No sonríe ya, en cuanto por tanto tiempo él costumou para hacer. No inspiró ya la admiración ni, mucho menos, afecto. E esto no sólo delante del otros - y sus miradas envidiosas y de púas. No inspiró nada no uniforme para sí mismo. El viejo perro pasó para las sesiones de los torturantes de inyecciones, con el sádico que las promesas de él a dibujan hacia fuera la vida. Punções y las pipas y las jeringuillas habían pasado para ser cortejados como objetos de la salvación y de la relevación. Los veterinarios entusiásticos, en una condición menos desconfortável que de un doctor, prometieron que, a esa altura de la vida, el perro solamente podría “sufrir poco” y esperar, voz pasiva y altivamente, la muerte que él llega para todos: perros y hombres.

Viejo, el también convaleciente, aceptado. ¿Qué más que podría esperar que no él compañía saludable de su viejo perro? La vida, sin embargo, para ellos, no eran sobrevivir. La vida había sido - y tendría que continuar siendo - más que qué la victoria en la muerte. La vida tendría que admitir que su condición - y colmillo humanos - se podría satisfacer completamente, intentado, probado e, también, rechazada: si era así el deseo de cada uno que era. Delante de esta sensación, nada más que una sensación que miden el tiempo u otra alcanza a viejo o a eruditos, qué él podría la marca dos que no al sospechoso de esas soluciones milagrosas y diabólicas que prometieron la tierra más que a ellas cuando, en la verdad, esperaron ya menos cada vez de la tierra: desearon ocupar poco espacio, el saber del precariousness con la tierra si e más todavía los presentó, con el peso que el paquete de la vida puede alcanzar en edad avanzada.

Definitivo, el perro había vivido bien. ¡Come y bebe de lo que tenía de mejor - en términos caninos, está claramente! Es convite bien y amó, durante su duradero de casi 15 años de humano. Era bastante a él. Una hora era bastante. E que puede finalmente morir. En un gesto noble - tan noble cuánto difícil - el viejo solicitó a veterinario que más no lo aplicaron las inyecciones y que más los punções no lo hicieron. Deseó, en el último, pasar solamente más esos 4 o 5 horas prometidas de vida con su perro, en paz, sin eso por supuesto no se dio nada él y ni ese colmillo no fue elegido - dolor allí incluido, obviamente. Entre los flashings del sofreguidão y amor puro y afirmativo, el perro y hombre si entre-está tenido mirado y si habían admirado. El perro dio sus suspiros pasados y estaba sí mismo sin embargo, caminando en los pasos lentos - condizentes con su edad - para lugar-ningunos. Fue conseguido librado de su paquete y decidía, menos para la iniciativa apropiada que para la condición canina, dejar una lección a los hombres: si elegir la vida está el más seguro de todos los freedoms, el gesto y el intransferível únicos, exclusivos al OPT a más vida no puede ser el mayor de los libertadores. El perro, después de que vida bien vivida, había muerto bien muerte.

En términos prácticos, sin embargo, se parece inevitable ser más fácil a los varones extirpar a que la vida trae para un perro de lo que para viejo. El viejo siguió su día de la supervivencia y del pelejamento. E los doctores - ahora doctores, y no más veterinarios, sin embargo la jerga, las ropas, los procedimientos y la tenacidad con eso invierten la condición natural de la muerte que obstaculiza una vida sufridora, cualquiera invariable la misma - estaba siempre para la presentación del cierre disgnostic de una “nueva esperanza” que mantenido la llama de la vida de la vieja tiene acceso por más tiempo. No que éste viejo deseó morir: no tenía porque separar sí mismo a partir de la vida, cuando pasó casi 70 años en contacto directo, cierre y el estrecho con él - la vida; persona probablemente sabia de e más que sus caprichos que, agregados, todos los nuevos y agradables doctores de los oncologistas. La vieja persona sabia que su vida - y él tenía evidencias testimonial que ganarían en cualquier jurado que, porventura, fuera montado para investigar el pretension de la muerte de ese hombre - habían sido de vivido. Para ningún como por lo menos, en el vastness de esos millones de segundos que tenían partilhado de esta tierra con nosotros, se habría quejado él si de ésa él “estaría tomando solamente la vida”. Sus gestos y su comportamiento darían a la aptitud total ella para, a encariñado en la edad de la serenidad y del sapiência, elegir, otra vez, como hizo tantas veces antes, manera óptima de seguir: o iguales que tenían encariñado la hora para interrumpir caminado.

Menos feliz que el perro, el hombre no tenía nadie que podría convencer a sus doctores de quienes la cosa segura hizo sería “no posponer la muerte”. Nadie había tenido el valor - y la decencia - de mirar en esos ojos y costos profundos para saber que su acto final, del valentia profundo, sería entregar a sus agencias y a su sangre para esa tierra que tanto la cultivó la salud y la nobleza. No pudiendo con los doctores que estaban arriba de la política, y, por lo tanto, arriba de los hombres, en esas viejas y sombrías épocas - este artificial otra vez qué solamente los eruditos pueden hacer: revigorated la política y la ressignificou la vida y su humano de la condición. Este hombre, que persona sabia muy qué ella significa la vida y la muerte, porque está tenido sido guerrero y que pacifica bien, decidido poner sí mismo en un día sin vuelta. Leyó los periódicos pasados de la semana, eligió un tema polémico y del ardiloso, montado su tienda delante del palacio del gobierno y dicho, en el tono del ternura y de la arrogancia profunda: "Dejo solamente daqui cuando esta pregunta habrá sido decidida. Hasta allí, haré huelga de hambre. No me interesa comer, si no tiene espacio para el diálogo y la solución. Aun cuando el hambre, siendo saciada, es la actividad que depende de otros hombres. Que los hombres viven y mueren en mí".

El demasiado los hombres no había sabido si si él trató a una persona insana o a un santo (en todo el santo él tiene una persona insana el actuar y el forzar). El demasiado los hombres no había sabido si si él se ocupó a un asesinato o a un suicidio (en todo el suicidio él tiene un puñado siguiente del caramelo murderous y). El demasiado los hombres no había sabido si si él se ocupó de un gesto humanitario o egocéntrico (en todo el ego él tiene una humanidad entera, el desconocido o del soterrada).

El viejo estaba allí por algunos días. En cubierto con noche de la estrella, en a los ojos de el dios mirado, dio su suspiro pasado, fue presentado, y uno estaba sin embargo, caminando en los pasos lentos - condizentes con su edad - para lugar-ningunos. En este lugar, ése sigue siendo solamente en el recondite unos del humano imaginario, son los nombres - y no ellos las almas - de esos héroes a que habían sabido para elegir, y eso habían tenido la suerte y la nobleza de poder elegir, tanto la vida vivida cuánto la vida muerta.

Vecchio e un cane
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
… Il cane di quell'uomo anziano già stava morendo. In deplorable dichiari, già esso non è stato alimentato debitamente. Già non sorride, per quanto riguarda tan tempo esso costumou di fare. Già non ha ispirato l'ammirazione né, molto di meno, l'affetto. E questo non solo davanti agli altri - ed i relativi sguardi envious e pungenti. Non ha ispirato niente di non neppure per se. Il vecchio cane ha passato per le sessioni dei torturantes delle iniezioni, con il sadist che le promesse di esso a disegnano fuori la vita. Punções ed i tubi e le siringhe avevano passato per essere cortejados come oggetti di salvezza e di rilievo. I veterinarii entusiastici, in una circostanza meno desconfortável che di un medico, hanno promesso che, a quell'altezza della vita, il cane da solo potrebbe “soffrire poco„ ed attendere, passivo e altivamente, la morte che arriva per tutti: cani ed uomini.

Vecchio, convalescente anche quello, accettato. Che cosa più che potrebbe attendere che non esso azienda healthful del relativo vecchio cane? La vita, tuttavia, per, non erano di sopravvivere. La vita era stata - e dovrebbe continuare ad essere - più di che cosa la vittoria sulla morte. La vita dovrebbe ammettere che la relativa condizione - e canino umani - potrebbe completamente essere soddisfatta, provato, esaminato e, anche, rifiutata: se fosse così il desiderio di ciascuno che è. Davanti a questa sensazione, nient'altro che una sensazione che cronometrano o altra raggiunge vecchio o gli eruditi, che cosa potrebbero marca due che non al sospetto di quelle soluzioni miraculous e devilish che hanno promesso la terra di più di a loro quando, nella verità, loro già hanno aspettato più di meno ogni volta della terra: hanno desiderato occupare poco spazio, sapere del precariousness con la terra se la e li presentasse più ancora, con il peso che il pacchetto della vita può raggiungere nell'età avanzata.

Definitivo, il cane aveva vissuto bene. Mangia e beve di che cosa ha avuto di migliore - nei termini canini, è chiaramente! È ossequio buono ed amava, durante il relativo di lunga vita umano di quasi 15 anni. Era abbastanza ad esso. Un'ora era abbastanza. E che può infine morire. In un gesture nobile - così nobile quanto difficile - quello vecchio ha chiesto il veterinario che più non lo hanno applicato le iniezioni e che più i punções non lo hanno fatto. Ha desiderato, infine, passare soltanto più quei 4 o 5 ore promesse di vita con il relativo cane, nella pace, senza quello naturalmente niente non è stato dato esso e né quel canino non è stato scelto - dolore là chiuso, ovviamente. Fra i flashings del sofreguidão ed amore puro ed affermativo, il cane ed uomo se fra-avuto guardato e se avessero ammirato. Il cane ha dato i relativi ultimi sighs ed era in se nondimeno, camminando ai punti lenti - condizentes con la relativa età - per posto-nessun. È stato eliminato il relativo pacchetto ed ha deciso, di meno per iniziativa adeguata che per lo stato canino, affidare una lezione agli uomini: se scegliere la vita è l'più un certo numero di tutti i freedoms, l'unici, gesture e intransferível esclusivi all'OPT a più vita non può essere il più grande dei liberators. Il cane, dopo che vita bene viva, muoia bene la morte.

In pratica, tuttavia, sembra inevitabilmente essere più facile ai maschi extirpar che la vita porta per un cane di che cosa per vecchio. Quello vecchio ha seguito il relativo giorno della sopravvivenza e del pelejamento. La E i medici - ora medici e non più veterinarii, nondimeno il gergo, i vestiti, le procedure e la tenacia con quella investono lo stato naturale della morte che ostacola una vita di sofferenza, una invariabilmente stessa quella - era sempre per presentarsi di fine disgnostic “di nuova speranza„ che mantenuto la fiamma della durata di quella vecchia ha accesso per più tempo. Non che questo vecchio ha desiderato morire: non ha avuto perché allontanare in se dalla vita, quando ha passato quasi 70 anni in contatto diretto, fine e stretto con esso - la vita; persona probabilmente saggia di e più dei relativi whims che, aggiunti, tutti i nuovi e medici likeable di oncologistas. La persona saggia anziana che la relativa vita - ed esso ha avuto prove testimonial che guadagnerebbero in tutta la giuria che, porventura, è stata montata per domandare il pretension della morte di quell'uomo - erano stati del più vivo di. Per il nessun come almeno, nel vastness di quei milioni di secondi che hanno avuti partilhado di questa terra con noi, avrebbe protestato esso se di quella “stesse occorrendo soltanto la vita„. I relativi gestures ed il relativo comportamento davrebbero ad attitudine totale ad esso per, ad affettuoso nell'età di serenity e del sapiência, scegliere, ancora, poichè ha fatto altretante volte prima, il senso ottimale seguire: o stessi che abbiano affettuoso l'ora per interrompere quello camminato.

Meno felice che il cane, l'uomo non ha avuto nessuno che potrebbe convincere i relativi medici di quale la cosa determinata fare sarebbe “di non posporre la morte„. Nessuno aveva avuto il coraggio - ed il decency - di guardare in quegli occhi e spese profondi per sapere che il relativo atto finale, del valentia profondo, sarebbe di trasportare alle relative agenzie ed alla relativa anima per quella terra che tanto la ha coltivata la salute ed il nobility. Non potendo con i medici che erano sopra della politica e, pertanto, sopra degli uomini, in quei vecchi e periodi ombreggiati - questo artificiale ancora che cosa soltanto gli eruditi possono fare: revigorated la politica ed esso ressignificou la vita ed il relativo umano di circostanza. Questo uomo, che persona saggia molto che cosa significa la vita e la morte, perché avuto stato warlike e pacifying bene, deciso mettere in se in un giorno senza ritorno. Ha letto gli ultimi periodici della settimana, ha scelto un oggetto di ardiloso e discutibile, montato la relativa tenda davanti il palazzo del governo e detto, nel tono del ternura e del arrogance profondo: "Lascio soltanto il daqui quando questo problema sarà stato deciso. Fino a là, farò il colpo di fame. Non lo interessa mangiare, se non ha spazio per il dialogo e la soluzione. Anche se la fame, essendo saciada, è attività che dipende da altri uomini. Che gli uomini vivono e muoiono in me".

Il troppo uomini non aveva saputo se se trattasse con ad una persona insana o ad un san (in tutto il san ha una persona insana comportarsi e costringere). Il troppo uomini non aveva saputo se se si occupasse ad un omicidio o ad un suicide (in tutto il suicide ha una manciata seguente della caramella murderous e). Il troppo uomini non aveva saputo se se si occupasse di un gesture umanitario o self-centered (in tutto il ego ha umanità un'intera, di sconosciuto o di soterrada).

Quello vecchio era là a determinati giorni. In coperto di notte della stella, secondo il dio osservato, ha dato il relativo ultimo sigh, è stato presentato ed uno era nondimeno, camminando ai punti lenti - condizentes con la relativa età - per posto-nessun. In questo posto, quello rimane soltanto nel recondite un dell'umano immaginario, sono i nomi - e non loro anime - di quegli eroi quale avevano saputo per scegliere e quello avevano avuti la fortuna ed il nobility di potere scegliere, tanto la vita viva quanto la vita morta.

Alt und ein Hund
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
… Der Hund dieses alten Mannes starb bereits. Im bedauernswerten Zustand bereits wurde es nicht ordnungsgemäß eingezogen. Bereits lächelt es, nicht was so viel Zeit anbetrifft es costumou zu bilden. Bereits spornte es nicht Bewunderung noch, viel kleiner, Neigung an. E dieses nicht nur vor den anderen - und seine envious und Stachelblicke. Es spornte nicht nichts an, das für sich nicht gleichmäßig ist. Der alte Hund überschritt für torturantes Lernabschnitte der Einspritzungen, mit der Sadisten, die Versprechungen von ihm zu das Leben herausziehen. Punções und Rohre und Spritzen hatten überschritten, um cortejados als Gegenstände der Rettung und der Entlastung zu sein. Die enthusiastischen Tierärzte, in einer Bedingung weniger desconfortável als eines Doktors, versprachen, daß, zu dieser Höhe des Lebens, der Hund alleine „wenig leiden“ und warten könnte, passives und altivamente, der dieser Tod - kommt er für alle an: Hunde und Männer.

Alt, das auch genesende, angenommen. Was mehr, die, es warten könnte daß nicht es healthful Firma seines alten Hundes? Das Leben jedoch für waren sie, nicht zu überleben. Das Leben war - und es würde fortfahren müssen zu sein - mehr als gewesen, was der Sieg auf dem Tod. Das Leben würde zugeben müssen, daß sein Zustand - menschliches Wesen und Eckzahn - völlig erfüllt werden könnte, versucht worden, geprüft e auch, zurückgewiesen: wenn folglich es der Wunsch von jedem war, das ist. Vor dieser Empfindung nichts mehr als eine Empfindung, die Zeit festsetzen, oder eine andere alt oder die Gelehrten erreicht, was sie Marke zwei konnten, die nicht zum Verdächtigen jener wundersamen und devilish Lösungen, die das Land mehr versprachen, als zu ihnen, als, in der Wahrheit, sie bereits weniger auf jedesmal vom Land warteten: sie wollten wenig Raum, Wissen besetzen des precariousness mit dem Land, wenn e sie, noch, mit dem Gewicht darstellte, das der Satz des Lebens in vorgerücktem Alter erreichen kann.

Endgültig hatte der Hund gut gelebt. Es ißt und es trinkt von, was es von besserem hatte - in den Hunde- Bezeichnungen, offenbar ist! Es ist wohle Festlichkeit und liebte, während seines langlebigen von fast 15 Jahren menschlich. Es war genug zu ihm. Eine Stunde war genug. E, das es schließlich sterben kann. In einer vortrefflichen Geste - so Adliger wieviel schwieriges - das alte man verlangte den Tierarzt, dem mehr es nicht die Einspritzungen anwendeten und daß mehr die punções es nicht bildeten. Es wollte schließlich nur plus jene 4 überschreiten, oder 5 versprochene Stunden Leben mit seinem Hund, im Frieden, ohne den selbstverständlich wurde nichts nicht zu ihm gegeben und noch wurde dieser Eckzahn nicht - dort beiliegende Schmerz, offensichtlich gewählt. Zwischen flashings von sofreguidão und reine und bestätigende Liebe, der Hund und Mann, wenn Sie betrachtet zwischen-gehabt werden und wenn sie bewundert hatten. Der Hund gab seine letzten Seufzer und war selbst allerdings und ging in langsame Schritte - condizentes mit seinem Alter - für Platz-keine. Es wurde seinen Satz losgeworden und es entschied, kleiner für korrekte Initiative, die für Hunde- Zustand, einer Lektion die Männer überlassen: wenn, das Leben zu wählen aller freedoms das sicher ist, die einzige, exklusive Geste und das intransferível zu Optativ zu mehr Leben kann es nicht der Befreier das grössere sein. Der Hund, nachdem gut gelebtes Leben, hatte gut Tod gestorben.

Praktisch gesehen jedoch scheint es unvermeidlich, zu den extirpar Männern einfacher zu sein, die das Leben für einen Hund holt von, was für ein altes. Das alte man folgte seinem Tag des überlebens und des pelejamento. E die Doktoren - jetzt Doktoren und nicht mehr Tierärzte, allerdings die Fachsprache, die Kleidung, die Verfahren und die Hartnäckigkeit mit dem investieren sie den natürlichen Zustand des Todes, der ein leidendes Leben hindert, irgendein unveränderlich das gleiche - waren immer für Ende das Darstellen disgnostic von einer „neuen Hoffnung“, daß gehalten der Flamme des Lebens vom alten Zugang während mehr Zeit hat. Nicht daß dieses alte man sterben wollte: es hatte nicht weil, selbst vom Leben wegzurücken, als es fast 70 Jahre im direkten Kontakt, im Ende und in der Enge mit ihm führte - das Leben; e vermutlich kluge Person mehr als seine Launen die, addiert, alle neuen und liebenswerten oncologistas Doktoren. Die alte kluge Person, die sein Leben - und es hatte testimonial Beweise, die sie in jeder möglicher Jury erwerben würden, die, porventura, angebracht wurde, um sich den Anspruch des Todes dieses Mannes zu erkundigen - von gelebt gewesen waren. Für kein als mindestens, im vastness jener Millionen Sekunden, die partilhado dieses Landes mit uns hatten, würde es sich es beschwert haben, wenn von dem er nur „das Leben dauern würde“. Seine Gesten und sein Verhalten würden zur Gesamtfähigkeit zu ihr während, zu vernarrtem in des Alters von Serenity und von sapiência, wieder da es da viele Male vor bildete, optimale Weise zu wählen zu folgen geben: oder selben, die vernarrt die Stunde hatten, zum gegangene zu unterbrechen.

Weniger glücklich als der Hund, hatte der Mann nicht niemand, das seine Doktoren überzeugen könnte, von denen die Sache, die sicher ist zu bilden, den Tod „hinauszuschieben“ sein würde. Niemand hatte den Mut - und das Anstand - des Betrachtens in jenen tiefen Augen und Unkosten, um zu wissen gehabt, daß seine Schlußakte, des tiefen valentia, an seine Agenturen und sein Blut für dieses Land zu liefern sein würde, dem so viel es die Gesundheit und der Adel kultivierte. Nicht in der Lage seiend mit den diesen Doktoren - waren sie oben von der Politik und folglich oben der Männer, in jenen alten und schattigen Zeiten - dieses synthetische wieder, was nur die Gelehrten bilden können: es revigorated die Politik und sie ressignificou das Leben und sein menschliches Wesen der Bedingung. Dieser Mann, der kluge Person sehr was sie das Leben und den Tod bedeutet, weil gehabt gewesen kriegerisch und gut beruhigend, entschieden, sich selbst in einen Tag ohne Rückkehr zu setzen. Es las letzte Zeitschriften der Woche, wählte ein umstrittenes und ardiloso Thema, angebracht seinem Zelt vor dem Palast der Regierung und, im Ton von ternura und von tiefer Arroganz gesagt: "Ich lasse nur daqui, wenn diese Frage entschieden worden ist. Bis dort bilde ich Hungerstreik. Es interessiert mich nicht zu essen, wenn es nicht Raum für den Dialog und die Lösung hat. Obwohl der Hunger, seiend saciada, Tätigkeit sind, die von anderen Männern abhängt. Daß die Männer in mir leben und sterben".

Zu viele Männer hatte nicht wenn gewußt, wenn er zu einer geisteskranken Person oder zu einem Heiligen beschäftigte (in allem Heiligen hat er eine geisteskranke Person zu fungieren und zu zwingen). Zu viele Männer hatte nicht wenn gewußt, wenn er zu einem Mord oder zu einem Selbstmord beschäftigte (in allem Selbstmord hat er eine folgende mörderische Süßigkeithandvoll und). Zu viele Männer hatte nicht wenn gewußt, wenn er eine humanitäre oder self-centered Geste beschäftigte (in allem Ego hat er eine gesamte, Unbekannt- oder soterradamenschlichkeit).

Das alte man war dort pro einige Tage. In bedeckt mit der Sternnacht, betrachtet in den Augen des Gottes, gab es seinen letzten Seufzer, wurde es entstanden, und man war allerdings und ging in langsame Schritte - condizentes mit seinem Alter - für Platz-keine. In diesem Platz bleibt das nur im recondite eine des eingebildeten menschlichen Wesens, sind sie die Namen - und nicht sie Seelen - jener Helder, die sie gewußt hatten, um zu wählen und dem sie das Glück und den Adel des Seins zu wählen gehabt hatten, so viel das gelebte Leben, wieviel das gestorbene Leben.

Old and a dog
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
… The dog of that old man Was already dying. In deplorable state, already it was not fed duly. Already it does not smile, as for as much time it costumou to make. Already it did not inspire admiration nor, much less, affection. E this not only ahead of the others - and its envious and barbed looks. It did not inspire nothing not even for itself. The old dog passed for torturantes sessions of injections, with the sadist promises of it to draw out the life. Punções and pipes and syringes had passed to be cortejados as objects of salvation and relief. The enthusiastic veterinarians, in a condition less desconfortável than of a doctor, promised that, to that height of the life, the dog alone could “suffer little” and wait, passive and altivamente, the death - that he arrives for all: dogs and men.

Old, the also convalescent one, accepted. What more it could wait that not it healthful company of its old dog? The life, however, for they, was not to survive. The life had been - and it would have to continue being - more than what the victory on the death. The life would have to allow that its condition - human being and canine - could fully be satisfied, tried, tested e, also, rejected: if thus it was the desire of each being. Ahead of this sensation, nothing more than a sensation that time or another one reaches old or the scholars, what they could two make that not to suspect of those miraculous and devilish solutions who promised the land more than to them when, in the truth, them already waited less for each time of the land: they wanted to occupy little space, knowing of the precariousness with the land if e presented them, more still, with the weight that the pack of the life can reach in advanced age.

Definitively, the dog had lived well. It eats and it drinks of what it had of better - in canine terms, is clearly! It are well treat and loved, during its long life of almost 15 years human. It was enough to it. One hour was enough. E it can finally die. In a noble gesture - so noble how much difficult - the old one requested the veterinarian who more did not apply it the injections and that more the punções did not make it. It wanted, at last, to pass only plus those 4 or 5 promised hours of life with its dog, in peace, without that of course nothing was not given to it and nor that canine was not chosen - there enclosed pain, obviously. Between flashings of sofreguidão and pure and affirmative love, the dog and man if between-had looked at and if they had admired. The dog gave its last sighs and was itself even so, walking in slow steps - condizentes with its age - for place-none. It was gotten rid of its pack and it decided, less for proper initiative that for canine condition, to leave a lesson to the men: if to choose the life is the most certain of all freedoms, the only, exclusive gesture and intransferível to opt to more life it cannot be the greater of the liberators. The dog, after well lived life, had well died death.

In practical terms, however, it inevitably seems to be more easy to extirpar males that the life brings for a dog of what for an old one. The old one followed its day of survival and pelejamento. E the doctors - now doctors, and not more veterinarians, even so the jargon, the clothes, the procedures and the tenacity with that they invest the natural condition of the death that hinders a suffering life, either invariably the same one - were always for close presenting disgnostic of a “new hope” that kept the flame of the life of the old one has access for more time. Not that this old one wanted to die: it did not have because to move away itself from the life, when it passed almost 70 years in direct contact, close and narrow with it - the life; e probably wise person more than its whims that, added, all the new and likeable oncologistas doctors. The old wise person who its life - and it had testimonial evidences that they would earn in any jury that, porventura, was mounted to inquire the pretension of death of that man - had been of most lived. For no as at least, in the vastness of those millions of seconds that had partilhado of this land with us, it would have complained it if of that he would be only “taking the life”. Its gestures and its behavior would give to total aptitude to it for, fond in the age of serenity and the sapiência, to choose, again, as it made as many times before, optimum way to follow: or same that had fond the hour to interrupt the walked one.

Less happy than the dog, the man did not have nobody that could convince its doctors of whom the thing certain to make would be more “not to postpone the death”. Nobody had had the courage - and the decency - of looking at in those deep eyes and expenses to know that its final act, of deep valentia, would be to deliver to its agencies and its blood for that land that as much cultivated it the health and the nobility. Not being able with the doctors - that they were above of the politics, and, therefore, above of the men, in those old and shady times - this man made again what only the scholars can make: it revigorated the politics and it ressignificou the life and its condition human being. This man, who wise person very what she means the life and the death, because had been warlike and pacifying well, decided to put itself in an day without return. It read last periodicals of the week, chose an controversial and ardiloso subject, mounted its tent in front of the palace of the government and said, in tone of ternura and deep arrogance: "I only leave daqui when this question will have been decided. Until there, I will make hunger strike. It does not interest me to eat, if it does not have space for the dialogue and the solution. Even though the hunger, being saciada, are activity that depends on other men. That the men live and die in me".

The too much men had not known if if he dealt with to an insane person or a saint (in all saint he has an insane person acting and coercing). The too much men had not known if if he dealt with to a murder or a suicide (in all suicide he has a next candy handful murderous and). The too much men had not known if if he dealt with a humanitarian or self-centered gesture (in all ego he has an entire, unknown or soterrada humanity).

The old one was there per some days. In a covered with star night, looked at in the eyes of God, it gave its last sigh, it was arisen, and one was even so, walking in slow steps - condizentes with its age - for place-none. In this place, that only remains in the recondite ones of the imaginary human being, they are the names - and not them souls - of those heroes whom they had known to choose, and that they had had the luck and the nobility of being able to choose, as much the lived life how much the died life.

Gammalt och en förfölja
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
…, Förfölja av den gamal man dog redan. I beklagansvärt statligt redan matades det inte behörigen. Redan ler det inte, som för så mycket tid det costumouen att göra. Redan inspirerade det inte beundran nor, mycket mindre, affektion. E detta inte endast framåt av andra - och dess avundsjuka och förse med en hulling looks. Det inspirerade inte ingenting inte ens för honom. De gammala förföljer passerat för torturantesperioder av injektionar, med sadistlöftena av det att dra ut livet. Punções och leda i rör, och injektionssprutor hade passerat för att vara cortejados som anmärker av räddning och lättnad. De entusiastiska veterinärerna, i en villkora mindre desconfortável än av en manipulera, lovade, att, till den höjd av livet, förfölja bara kunde ”lida lite” och väntan, passivummen och altivamente, den döden - ankommer han för alla: hundkapplöpning och manar.

Gammalt också convalescent, accepterat. Vad mer som den kunde den väntan inte det det healthful företaget av dess gammalt förfölja? Livet emellertid, för var de, inte att fortleva. Livet hade varit - och det skulle måste att fortsätta att vara - mer än vad segern på döden. Det skulle livet måste att låta att dess villkora - människa och hörntanden - kunde fullständigt tillfredsställas, försökt, testat e, kasseras också som: om thus det var lusten av varje som är. Framåt av denna förnimmelse, ingenting mer än en förnimmelse, som tajmar, eller en annan når gammalt eller forskarna, vad de kunde make två som inte till misstänkt person av de mirakulösa och devilish lösningar, som lovade landet mer, än till dem, när, i sanningen, de väntade redan mindre för varje gång av landet: de önskade att uppta lite utrymme, att veta av precariousnessen med landet, om e framlade dem, mer stillbild, med väga som packen av livet kan nå i avancerad ålder.

Definitively hade förfölja bott väl. Det äter, och det dricker av vad det hade av bättre - i hörntand benämner, är klart! Det är väl fest och älskat, under dess långlivat av nästan 15 år människa. Det var nog till det. En timme var nog. E som det kan slutligen dö. I en nobel gest - så adelsman hur mycket som är svår - den gammala bad veterinären som mer inte applicerade den injektionarna och att mer punçõesna inte gjorde den. Det önskade, äntligen, att passera endast plus de 4, eller 5 lovade timmar av liv med dess förföljer, i fred, utan det, naturligtvis som ingenting inte var fallen för det, och nor den hörntand valdes inte - det bifogat smärtar, självfallet. Mellan flashings av sofreguidãoen och ren och bekräfta förälskelse, förfölja och man, om mellan-ht sett och, om de hade beundrat. Förfölja gav dess jumbo suckar och var sig själv även så och att gå i långsamt kliver - condizentes med dess ålder - för förlägga-inga. Det ficks rid av dess packe, och det avgjorde, mindre för riktig insats, som för hörntand villkorar, att lämna en kurs till manarna: om att välja livet är de bestämdaste allra freedomsna, den enda, artikel med ensamrättgesten och intransferívelen till opt till mer liv kan inte den vara det mer stor av liberatorsna. Förfölja, efter väl bott liv, hade väl död död.

I praktiskt benämner, emellertid verkar det oundvikligen för att vara lättare till extirpar manlig som livet kommer med för en förfölja av vad för gammal. Det gammala följde dess dag av överlevnad och pelejamentoen. E manipulerar - manipulerar nu, och inte mer veterinärer, även så jargongen, kläder, tillvägagångssätten och orubbligheten med det investerar de det naturligt villkorar av döden, som hinders ett lida liv, endera invariably samma - var alltid för att framlägga för slut som är disgnostic av ”ett nytt hopp” att hållet flamma av livet av det gammala har att ta fram för mer tid. Inte att detta gammala önskade att dö: det hade inte därför att till flyttningen bort sig själv från livet, då det passerade nästan 70 år i direktkontakt, nära och smalt med det - livet; klok person för e antagligen mer än dess whims som som tillfogas, alla nya och likeable oncologistas, manipulerar. Den gammala kloka personen som dess liv - och det hade intyg bevisar att de skulle tjänar i någon jury som, porventura, monterades för att fråga pretensionen av död av den man - hade varit av mest bodd. För inget som åtminstone, i vidsträcktheten av den miljoner av understöder den hae partilhado av detta land med oss, det skulle har klagat det, om av det som han skulle, ”tar endast livet”. Dess gester och dess uppförande skulle give för att räkna samman begåvning till den för, förtjust i åldern av serenity och sapiênciaen, för att välja, igen, som den gjorde så många tider för, optimaln långt som ska följas: eller samma som hade förtjust timmen som avbryter gick.

Mindre lyckligt än förfölja, hade manen inte inget som kunde övertyga dess manipulerar av, vem tinget som var bestämt att göra, skulle är ”att senarelägga döden”. Inget hade haft kuraget - och anständigheten - av att se i de djupa synar och uppta som omkostnad för att veta att dess final agerar, av djup valentia, skulle är att leverera till dess byråer och dess blod för det land, som så mycket odlade det det vård- och nobilityen. Att inte vara kompetent med manipulerar - det de var över av politiken, och, därför, över av manarna, i de gammala och skuggiga tider - detta konstgjort igen vad endast forskarna kan göra: det revigorated politiken, och det ressignificouen livet och dess villkorar människa. Denna man, som den kloka personen mycket vad henne hjälpmedel livet och döden, därför att ht vart warlike och pacifying väl, avgjort att sätta sig i en dag utan retur. Det läste sist tidskrifter av veckan, valde ett kontroversiellt, och ardilosoen betvingar, monterat dess tent framme av slotten av regeringen, och sagt, tona in av ternura och djup arrogans: "Jag lämnar endast daqui, när denna ifrågasätter ska har avgjorts. Till där ska jag gör hungerstrejk. Det intresserar inte mig för att äta, om det inte har utrymme för föra dialog och lösningen. Även om hungern och att vara saciadaen, är aktivitet som beror på andra manar. Att manarna bor och dör i mig".

För mycket manar hade inte bekant om, om han handlade med till en sinnessjuk person eller en saint (saint han har sammanlagt en sinnessjuk person att agera och att betvinga). För mycket manar hade inte bekant om, om han handlade med till ett mord eller ett självmord (självmord han har sammanlagt nästa en mordisk godisnäve och). För mycket manar hade inte bekant om, om han handlade med en människovän eller en self-centered gest (ego han har sammanlagt ett helt, en okända eller en soterradamänsklighet).

Det gammala var där per några dagar. I ett doldt med stjärnanatt sedd i synar av gud, gav den dess jumbo suckar, uppstods den, och en var jämn så och att gå i långsamt kliver - condizentes med dess ålder - för förlägga-inga. I detta förlägga, återstår det endast i reconditen en av den imaginära människan, är de namnger - och dem inte souls - av de hjältar som de hade bekant som ska väljas, och det de hade haft lyckan och nobilityen av att vara kompetent att välja som så var mycket det bodde livet, hur mycket det dog livet.

Старо и собаки
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
… Собака того старого человека уже умирала. В deplorable положении, уже оно не было подано должно. Уже оно не усмедется, как на как много время оно costumou сделать. Уже оно не воодушевило восхищение ни, очень, affection. E это not only впереди других - и свои завистливые и barbed взгляды. Оно не воодушевило ничего ровное для себя. Старая собака прошла для встреч torturantes впрысок, с садистом, котор посылы ее к рисуют вне жизнь. Punções и трубы и шприцы прошли для того чтобы быть cortejados как предметы спасения и сброса. Восторженные veterinarians, в условии меньше desconfortável чем доктора, пообещали что, к той высоте жизни, собака самостоятельно смогла «вытерпеть немного» и ждать, passive и altivamente, смерть что он приезжает для всех: собаки и люди.

Старо, также convalescent одн, принято. Больше, котор оно смогло ждать что не оно целительная компания своей старой собаки? Жизнь, однако, для они, должна не было выдержать. Жизнь была - и она продолжать быть - больше чем победа на смерти. Жизнь позволить что свое состояние - людские существование и canine - смогло полно удовлетворяться, после того как оно попытано, после того как она испытана также, излученный e: если таким образом было желанием каждого. Впереди этой шумихи, ничего больше чем шумиха которые приурочивают или другое одно достигает старо или эрудиты, они смогли модель 2 которая не к подозреваемому тех нерукотворных и дьявольски разрешений которые пообещали земле больше чем к им когда, в правде, они уже ждали более менее для each time земли: они хотели занять меньший космос, знать precariousness с землей если e представил их, более все еще, с весом, то который пакет жизни может достигнуть в предварительном времени.

Окончательно, собака прожила наилучшим образом. Оно ест и оно выпивает оно имело лучшего - в собачьи термины, находит ясно! Будет хорошим обслуживанием и полюбило, во время своей длинней жизни почти 15 лет людских. Оно было достаточно к ему. Один час был достаточно. E, котор он может окончательно умереть. В благородном жесте - так noble how much трудной - старое спрашивать veterinarian больше не приложили впрыски и что больше punções не сделали его. Оно хотело, на последнем, пройти только плюс те 4 или 5 пообещанных часов жизни с своей собакой, в мире, без того of course ничего не далось к ему и ни не был выбран тот canine - там заключенная боль, очевидно. Между flashings sofreguidão и чисто и утвердительной влюбленностью, собакой и человеком если между-имели посмотрено и, то если они восшхитили. Собака дала свои сами последние вздохи и была even so, гуляющ в медленные шаги - condizentes с своим временем - для мест-никаких. Оно было получено rid своего пакета и оно решило, для правильной инициативы которая для собачьего состояния, передать урок к людям: если выбрать жизнь обязательно всех freedoms, то единственные, исключительные жест и intransferível к opt к больше жизни оно не может быть большими освободителей. Собака, после того как наилучшим образом ая жизнь, наилучшим образом умерла смерть.

In practical terms, однако, оно неизбежно кажется, что будет легко к extirpar мужчинам которые жизнь приносит для собаки для старое одного. Старое одно последовало за своим днем выживания и pelejamento. E доктора - теперь доктора, и не больше veterinarians, even so жаргон, одежды, процедуры и цепкость с тем они инвестируют естественное состояние смерти которая мешает терпя жизнь, того беспеременно такое же одно - был всегда для представлять конца disgnostic «нового упования» что сдержано пламени жизни старое одного имеет доступ на больше времени. Не что это старое одно хотело умереть: оно сам не имело потому что двинуть прочь от жизни, когда оно прошло почти 70 лет в непосредственном контакте, конце и узкой части с им - жизнь; персона e вероятно велемудрая больше чем свои добавленные прихоти, все новые и likeable доктора oncologistas. Старая велемудрая персона своя жизнь - и она имел testimonial доказательства они заработали бы в любом присяжном, porventura, установил для того чтобы запросить pretension смерти того человека - были после того как они прожиты. Для никакого как по крайней мере, в vastness тех миллионов секунд которые имели partilhado этой земли с нами, она пожаловалась бы оно если того он только «принимал бы жизнь». Свои жесты и свое поведение дали бы к полной способности к ей для, fond в времени serenity и sapiência, выбрать, снова, по мере того как оно сделало так много времена перед, оптимальную дорогу последовать за: или такие же имели fond час для того чтобы прервать погулянное одно.

Более менее счастливо чем собака, человек не имел никто которое смогло убедить своих докторов которых вещь обязательно для того чтобы сделать должна была бы «не отложить смерть». Никто имело смелость - и пристойность - смотреть, что в те глубокие глаза и расходы знало что свое заключительный акт, глубокого valentia, должно было поставить к своим агенствам и своей крови для той земли которой как много культивировало ее здоровье и знатность. Могущ с докторами что они были выше политики, и, поэтому, выше людей, в тех старых и тенистых временах - этот человек делал снова только эрудиты могут сделать: оно revigorated политика и она ressignificou жизнь и свое существование условия людское. Этот человек, который велемудрая персона очень она намеревается жизнь сама и смерть, потому что имели были warlike и pacifying наилучшим образом, решено, что положило в день без возвращения. Оно прочитало последние журналы недели, выбрало вопрос состязательного и ardiloso, установленный своему шатру перед дворцом правительства и сказанный, в тоне ternura и глубокой заносчивости: "Я только оставляю daqui когда этот вопрос будет решен. До там, я не сделать голодовкы. Оно не интересует меня съесть, если оно не имеет космос для диалога и разрешения. Даже если голодом, было saciada, будет деятельность которая зависит на других людях. Что люди живут и умирают в мне".

Too much люди имело не известное если если он общался с к insane персоной или saint, то (в всем saint он имеет insane персону подействовать и coercing). Too much люди имело не известное если если он общался с к убийством или суицидом, то (в всем суициде он имеет следующую пригорошню конфеты murderous и). Too much люди имело не известное если если он общался с гуманитарным или self-centered жестом, то (в всем эге он имеет гуманность всей, неисвестня или soterrada).

Старое одно было там в некоторые дни. В предусматриванное с ночой звезды, посмотренный in the eyes of бог, оно дало свой последний вздох, оно возниклось, и одно было even so, гуляющ в медленные шаги - condizentes с своим временем - для мест-никаких. В этом месте, то только остает в recondite одним из мнимого людского существования, они именами - и не ими души - тех героев которым они имели известное, котор нужно выбрать, и тому они имели везение и знатность мочь выбрать, как много ая жизнь, котор умерли жизнь.

Oud en een hond
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
… De hond van de die oude mens stierf reeds. In betreurenswaardige staat, reeds werd het niet behoorlijk gevoed. Reeds glimlacht het niet, zoals voor zo veel tijd het costumou om te maken. Reeds inspireerde het bewondering noch, veel minder, geen affectie. E dit niet alleen voor anderen - en zijn jaloerse en met weerhaken blikken. Het inspireerde niets niet zelfs voor zich niet. De oude hond ging voor torturanteszittingen over van injecties, met de sadistbeloften van het om het leven te voorschijn te halen. Punções en de pijpen en de spuiten hadden om cortejados overgegaan te zijn als voorwerpen van redding en hulp. De enthousiaste dierenartsen, in een voorwaarde minder desconfortável dan van een beloofde arts, dat, aan die hoogte van het leven, de hond alleen „weinig“ kon lijden en wachten, passief en altivamente, de dood - dat hij voor allen aankomt: honden en mensen.

Oud, ook herstellende toegelaten. Welke meer het kon dat niet het gezond bedrijf van zijn oude hond wachten? Het leven, echter, want zij, niet moesten overleven. Het leven was - en het zou moeten blijven - meer dan geweest wat de overwinning op de dood. Het leven zou moeten toestaan dat zijn voorwaarde - menselijk wezen en hoektand - volledig aan kon worden voldaan, geprobeerd, getest verworpen e, ook: als zo het de wens van elk die was is. Voor deze sensatie, niets een meer dan sensatie dat de tijd of een andere één oud of de geleerden bereiken, wat zij twee dat konden maken niet van die wonderbaar te verdenken en duivelse oplossingen die het land meer dan aan hen beloofden toen, in de waarheid, hen reeds minder op elke keer van het land wachtten: zij wilden weinig ruimte, het kennen van de precaire situatie met het land bezetten als e hen, meer nog, met het gewicht voorstelde dat het pak van het leven in geavanceerde leeftijd kan bereiken.

Definitief, had de hond goed geleefd. Het eet en het drinkt van wat had het van beter - in hondstermen, duidelijk is! Het is goed traktatie en gehouden van, tijdens zijn met lange levensuur van bijna 15 jaar mensen. Het was genoeg aan het. Één uur was genoeg. E het kan definitief sterven. In een edel zo edel gebaar - hoeveel moeilijk - oude verzocht om de dierenarts die meer het niet de injecties toepasten en dat punções het niet meer maakten. Het wilde, uiteindelijk, slechts plus die 4 of 5 beloofde uren van het leven met zijn hond, in vrede overgaan, zonder dat natuurlijk werd niets niet gegeven aan het en noch honds werd dat niet gekozen - er sloot pijn in, duidelijk. Tussen het opvlammen van sofreguidão en zuivere en bevestigende liefde, de hond en de man indien tussen-gehad bekeken en als zij hadden bewonderd. De hond gaf zijn laatste sighs en was zelf die maar toch, in langzame stappen - condizentes met zijn tijd loopt - voor plaats-niets. Het werd gekregen van zijn pak bevrijd en het besliste, minder voor juist initiatief dat voor hondsvoorwaarde, om een les aan de mensen over te laten: als het leven kiezen sommige van alle vrijheden, het enige, exclusieve gebaar en intransferível om aan meer leven is te opteren kan het groter van liberators zijn niet. De hond, na het goed geleefde leven, was goed dood gestorven.

Praktisch gezien, echter, schijnt het onvermijdelijk gemakkelijker aan extirpar mannetjes te zijn die het leven voor een hond brengt van wat voor oude. Oude volgde zijn dag van overleving en pelejamento. E de artsen - nu artsen, en niet meer dierenartsen, maar toch het jargon, de kleren, de procedures en de hardnekkigheid met dat investeren zij onveranderlijk de natuurlijke voorwaarde van de dood die het lijdend leven belemmert, één van beiden zelfde - was altijd voor dicht disgnostic het voorstellen van een „nieuwe hoop“ die de vlam van het leven van oude heeft toegang voor meer tijd hield. Niet dat dit oude men wilde sterven: het had niet omdat om zich zelf van het leven te verwijderen, toen het bijna 70 jaar in direct contact overging, dicht en smal met het - het leven; e waarschijnlijk wijze persoon meer dan zijn dat grillen, toegevoegd, alle nieuwe en likeable oncologistas artsen. De oude wijze persoon die zijn leven - en het had testimonial bewijsmateriaal dat zij in om het even welke jury zouden verdienen die, porventura, werd opgezet om pretension van dood van die mens te onderzoeken - van het meest geleefd was geweest. Voor geen zoals minstens, in de uitgestrektheid van die miljoenen seconden die partilhado van dit land met ons hadden, het geklaagd het zou hebben als van dat hij „het leven slechts“ zou nemen. Zijn gebaren en zijn gedrag zouden aan totale geschiktheid aan het voor, dierbaar in de leeftijd van sereniteit en sapiência, om geven te kiezen, opnieuw, aangezien het zo vaak, optimale manier voordien maakte te volgen: of zelfde dat dierbaar het uur had om gelopen te onderbreken.

Minder gelukkig dan de hond, had de man niemand niet wie zijn artsen kon overtuigen van wie het ding bepaald te maken de dood“ zou moeten „uitstellen. Niemand had de moed - en het fatsoen - van het bekijken in die diepe ogen en uitgaven om te weten gehad dat zijn slotakte, van diepe valentia, aan zijn agentschappen en zijn bloed voor dat land zou moeten leveren dat zoals veel gecultiveerd het de gezondheid en nobility. Kunnend niet met de artsen - dat zij hierboven van de politiek waren, en bijgevolg hierboven van de mensen, in die oude en shady tijden - deze opnieuw gemaakte mens wat slechts de geleerden kunnen maken: het revigorated de politiek en het ressignificou het leven en zijn voorwaarden menselijk wezen. Deze mens, die wijze persoon zeer wat zij het leven en de dood bedoelt, omdat gehad warlike goed en pacificerend, beslist te zetten zelf in een dag zonder terugkeer. Het las laatste tijdschriften van de week, koos onderworpen controversieel en een ardiloso, zette zijn tent voor palace van de overheid op en zei, in toon van ternura en diepe arrogantie: "Ik verlaat slechts daqui wanneer deze vraag zal beslist zijn. Tot daar, zal ik maken staking uithongeren. Het interesseert me niet om te eten, als het geen ruimte voor de dialoog en de oplossing heeft. Alhoewel de honger, die saciada, activiteit is is die van andere mensen afhangt. Dat de mensen leven en in me sterven".

De teveel mensen hadden niet of geweten als hij aan een krankzinnige persoon of een heilige behandelde (in al heilige heeft hij een krankzinnige en persoon die dwingt handelt). De teveel mensen hadden niet of geweten als hij aan een moord of een zelfmoord behandelde (in al zelfmoord heeft hij een volgende moordend suikergoedhandvol en). De teveel mensen hadden niet of geweten als hij een humanitair of zelf-gecentreerd gebaar behandelde (in al ego heeft hij het volledig, onbekend of soterradamensdom).

Oude was daar per sommige dagen. In behandeld met sternacht, die voor God wordt bekeken, gaf het zijn laatste sigh, werd het voorgedaan, en men was maar toch, lopend in langzame stappen - condizentes met zijn tijd - voor plaats-niets. In deze plaats, blijft dat slechts in de recondite van het denkbeeldige menselijke wezen, zijn zij de namen - en niet hen zielen - van die helden die zij om hadden geweten te kiezen, en dat zij het geluk en nobility van het kunnen kiezen hadden gehad, zoals veel het geleefde leven hoeveel het gestorven leven.

قديمة وكلب
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
… صبغ الكلب من أنّ رجل قديمة كان سابقا. في دولة بائس, سابقا لم يغذّ هو كان كما ينبغي. سابقا لا يبتسم هو, بما أنّ ل مثل كثير وقت هو [كستثموو] أن يجعل. سابقا لم يلهم هو إعجاب ولا, كثير بعض, عاطفة. [إ] هذا ليس فحسب أمام الأخرى - وه حسودة ونظرات مزود بأشواك. هو لم يلهم لاشيء لا يتساوى ل بنفسي. مرّ الكلب قديمة ل [تورتثرنتس] جلسات الحقن, مع ال [سديست] وعود من هو إلى يسحبون خارجا الحياة. كان [بونس] وأنابيب ومحاقن قد مرّ أن يكون [كرتجدوس] كأشياء من إنقاذ وراحة. وعد البيطريّ متحمّسة, في شرط أقلّ [دسكنفورتفل] من من دكتورة, أنّ, إلى أنّ إرتفاع من الحياة, الكلب فحسب استطاع "عانيت قليلا" وانتظرت, المبني للمجهول و [ألتيفمنت], الموت [- ثت] هو يصل ل كلّ: كلاب ورجال.

قديمة, ال أيضا نقاهيّة واحدة, يقبل. ماذا أكثر هو استطاع انتظرت أنّ لا هو شركة صحّيّة من كلبه قديمة? الحياة, مهما, ل [ب] هم, لم أن يبقى. كان الحياة قد كان - وهو اضطرّ استمرّت يكون - أكثر من ماذا النصرة على الموت. اضطرّ الحياة سمحت أنّ شرطه - إنسانيّة كائن وناب - استطاع كلّيّا كنت أرضيت, يحاول, يختبر [إ], أيضا, يرفض: إن لذلك هو كان الرغبة من كلّ يكون. أمام هذا إحساس, لاشيء أكثر من إحساس أنّ يوقّت أو آخر واحدة [رشس] قديمة أو الطالبات, ماذا هم استطاعوا اثنان صنع أنّ لا إلى مشبوهة من أنّ خارقة وحلول شيطانيّة الذي وعد الأرض أكثر من إلى هم عندما, في الحقيقة, انتظر هم سابقا أقلّ ل [إش تيم] من الأرض: هم أرادوا أن يحتلّ بعض فراغ, يعرف من ال [بركريووسنسّ] مع الأرض إن [إ] قدّمهم, أكثر بعد, مع الوزن أنّ الحزمة من الحياة يستطيع بلغت في عمر متقدّمة.

نهائيّا, كان الكلب قد عاش جيّدا. هو يأكل ويشرب هو من ماذا هو تلقّى من جيّدة - في عبارات كلبيّة, يكون بوضوح! هو متعة جيّدة وأحبّ, أثناء ه [لونغ ليف] من تقريبا 15 سنون إنسانيّة. هو كان كافي إلى هو. كان واحدة ساعة كافي. [إ] هو يستطيع أخيرا متت. في إشارة نبيلة - هكذا نبيلة [هوو موش] يصعب - القديمة رجا واحدة البيطريّ الذي أكثر لم يطبّق هو الحقن وأنّ كثير ال [بونس] لم يجعلوا هو. هو أراد, في أخرى, أن يمرّ فقط و أنّ 4 أو 5 يوعد ساعات الحياة مع كلبه, في سلام, دون أنّ [أف كورس] لم يعط لاشيء كان إلى هو وولا أنّ ناب كان لم يختار - هناك يضمن ألم, بوضوح. بين أومضة ال [سفرغيدو] وصافية وحالة حبّ إيجابيّة, الكلب ورجل إن [بتوين-هد] ينظر في وإن هم كانوا قد أعجبوا. أعطى الكلب تنهيداته متأخّرة وكان بنفسي [إفن س], يمشي في [ستبس] بطيئة - [كنديزنتس] مع عمره - ل [بلس-نون]. هو كان حصلت يخلّص من حزمته وقرّر هو, بعض لمبادرة مناسبة أنّ لشرط كلبيّة, أن يترك دروس إلى الرجال: إن أن يختار الحياة يكون ال أكثر مؤكّدة من كلّ حريات, الوحيد, حصريّة إشارة و [إينترنسفرفل] إلى [أبت] إلى كثير حياة هو يستطيع لا يكون العظيمة من المحررات. مات الكلب, عقب جيّدا يعاش حياة, تلقّى جيّدا موت.

[إين بركتيكل ترمس], مهما, يبدو هو حتميّا أن يكون أكثر يتيح إلى ذكران [إإكستيربر] أنّ الحياة يحضر لكلب من ماذا لقديمة واحدة. القديمة تبع واحدة يومه من بقاء و [بلجمنتو]. [إ] الدكاترة - الآن دكاترة, ولا كثير بيطريّ, [إفن س] الرطانة, الملابس, الإجراءات والتشبث مع أنّ يستثمر هم الشرط طبيعيّة من الموت أنّ يمنع يعاني حياة, أحد دائما ال نفسه واحدة - كان دائما لختام يقدّم [ديسنوستيك] من "أمل جديدة" أنّ يحافظ اللهب من الحياة من القديمة واحدة يتلقّى منفذة ل كثير وقت. لا أنّ هذا قديمة أراد واحدة أن يموت: هو لم يتلقّى لأنّ أن يتحرّك بعيدا بنفسي من الحياة, عندما مرّ هو تقريبا 70 سنون في اتّصال مباشرة, ختام ومضيق مع هو - الحياة; [إ] شخص حكيمة على الأرجح أكثر من نزواته أنّ, يضاف, [ألّ ث] جديدة و [ليكبل] [أنكلوجستس] دكاترة. تلقّى الشخص قديمة حكيمة الذي حياته - وهو بيّنات دلاليّة أنّ هم كسبوا في أيّ محلّفون أنّ, [بورفنتثرا], كان علات أن استعلم عن ال [برتنسون] الموت من أنّ رجل - كان قد كان من أكثر يعيش. ل ما من بما أنّ على الأقلّ, في ال [فستنسّ] من أنّ ملايين من ثانية أنّ تلقّى [برتيلهدو] من هذا أرض مع نا, اشتكى هو هو إن من أنّ هو كنت فقط "أخذ الحياة". أعطى إشاراته وتصرفه إلى أهلية إجماليّة إلى هو ل, أثيرة في العمر من صفاء وال [سبينسا], أن يختار, ثانية, بما أنّ هو جعل [أس مني] أوقات قبل, طريق أمثل أن يتبع: أو نفس أنّ تلقّى أثيرة الساعة أن يوقف ال يمشى واحدة.

أقلّ سعيدة من الكلب, لم يتلقّى الرجل لا أحد أنّ استطاع أقنعت دكاترته من الّذي الشيء مؤكّدة أن يجعل كان أكثر "لا أن يؤجّل الموت". لا أحد كان قد تلقّى الشجاعة - واللياقة - من ينظر في في أنّ عميقة أعين و [إإكسبنسس] أن يعرف أنّ كان عمله نهائيّة, من [فلنتيا] عميقة, أن يسلّم إلى وكالاته ودمه ل أنّ أرض أنّ مثل كثير زرع هو الصحة والنبالة. لا [ب] يمكن مع الدكاترة [- ثت] كان هم أعلاه من السياسة, و, لذلك, أعلاه من الرجال, في أنّ قديمة وأوقات مظلّل - هذا [من مد] ثانية ماذا فقط الطالبات يستطيع جعلت: هو [رفيغرتد] السياسة وهو [رسّينيفيكو] الحياة وه شرط كائن إنسانيّة. هذا رجل, الذي شخص حكيمة جدّا ماذا هو يعني الحياة والموت, لأنّ يتلقّى يكون حربيّة ويهدّئ جيّدا, يقرّر أن يضع بنفسي في يوم دون عودة. هو قرأ [بريوديكل] متأخّرة من الأسبوع, اختار خلافيّة و [أرديلوس] موضوع, يعلى خيمته أمام القصر من الحكومة ويقال, في نغمة من [ترنورا] وعجرفة عميقة: "أنا فقط أترك [دقوي] عندما سيقرّر هذا سؤال يتلقّى يكون. حتّى هناك, سيجعل أنا حالة جوع إضراب. هو لا يهمّني أن يأكل, إن هو لا يتلقّى فراغ للحوار والحل. [إفن ثوو] الحالة جوع, يكون [سسدا], يكون نشاط أنّ يعتمد على أخرى رجال. أنّ يعيش الرجال ويموت في ي".

لم يعرف ال [توو موش] رجال تلقّى إن إن هو عالج مع إلى شخص مجنونة أو [سينت] (في كلّ [سينت] هو يتلقّى شخص مجنونة يتصرّف ويقهر). لم يعرف ال [توو موش] رجال تلقّى إن إن هو عالج مع إلى جريمة قتل أو إنتحار (في كلّ إنتحار هو يتلقّى تالية سكّر نبات حفنة قاتلة و). لم يعرف ال [توو موش] رجال تلقّى إن إن هو عالج مع إنسانيّة أو إشارة [سلف-سنترد] (في كلّ أنا هو يتلقّى كاملة, مجهولة أو [سترّدا] إنسانية).

القديمة كان واحدة هناك لكلّ بعض أيام. في يغطّى مع نجم ليلة, ينظر في [إين ث س وف] إلهة, أعطى هو تنهيدته متأخّرة, هو كان نشأت, وواحدة كان [إفن س], يمشي في [ستبس] بطيئة - [كنديزنتس] مع عمره - ل [بلس-نون]. في هذا مكان, يبقى أنّ فقط في ال [ركنديت] أحد من الكائن تخيّليّة إنسانيّة, هم الاسم - ولا هم أرواح - من أنّ بطلات الّذي هم كانوا قد عرفوا أن يختار, وأنّ هم كانوا قد تلقّوا الحظ والنبالة من يكون يمكن أن يختار, مثل كثير ال يعاش حياة كم ال يمات حياة.