Sobre Elogios

(...)
Se um elogio nunca chega em má hora, é da sua partida que ouso reclamar. Não é que um elogio devesse permanecer estanque, imóvel, na prateleira de nossas vaidades, pronto para ser usado e revisto todas as vezes que necessitamos de um afago ou de uma certa declaração que nos impulsione novamente - sem que tenhamos de mover um músculo sequer - para darmos continuidade aos nossos passos. O caso é que o elogio - essa é minha desconfiança - tem como princípio a necessidade de ser efêmero. Na verdade, é do instante que se vale o elogio. De um instante sublime, próximo a congenialidade - quando dois gênios (ou dois corações) se abraçam e se entrelaçam, se reconhecem e se elevam -, é verdade. Ainda que se elogie o conjunto de uma obra, ou a história de uma vida, é impressionante como o elogio mais parece um gatilho que, não mais que de repente, dispara uma palavra que adjetiva a substância ou que revela tonalidades (antes) ocultas da imagem. Entretanto, perecem os adjetivos e ficam as coisas. Desbotam as cores e permanecem as imagens (ou, ao menos, a lembrança das imagens). Coisas, inertes que são; palavras, impessoais que sejam; atos e vidas, imprevisíveis que se mostrem - a tudo pode-se elogiar, desde que não se espere a permanência (do elogio). De quê vivem então as coisas, as palavras e os acontecimentos? Ao que muito me parece, não é de elogios.
Seriam assim, de modo contrário, o deboche, a ironia, o desdém - a crítica (em seu sentido mais ordinário), enfim - modos de apresentação de uma observação mais perene?
Seria da crítica - e não do elogio - que viriam as forças para que as coisas sigam? É do atrito que se faz o caminhar...
Pode soar ridículo - e é exatamente essa a intenção -, mas um dos sinônimos para "elogiar" é "gabar", palavra que vêm das antigas línguas nórdicas (gabb) com o significado de "escárnio": que é, então, uma gozação, uma ironia, um sarcasmo... Onde foi que se perdeu esse "tom" que vinha junto à melodia dos elogios?
De todo modo, há palavras que devem ser escritas na areia da praia, ao passo que outras devem ser esculpidas na pedra. Há umas últimas que, ditas ao vento, preferimos que sejam logo levadas embora. O que não se deveria querer é "evitar as palavras". Não faço opção por "palavras não ditas", pelo "silêncio de ouro". Gosto da prata e me satisfaço com ela. Que venham palavras...
(...)

Crédito da Foto: Orlando Pedroso

Série « Fragments » - 6
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Sur des Compliments

(...)
Si un compliment jamais n'arrive pas dans mauvaise heure, c'est de son départ que j'ose me plaindre. Ce n'est pas qu'un compliment devait rester étanche, immeuble, dans l'étagère de nos vanités, bientôt pour que utilisent et révisé toutes les fois que nous avons besoin d'un de la ou d'certaine déclaration laquelle nous il impulse encore - sans que devez déplacer un muscle au moins - pour donner continuité à nos étapes. Le cas est que le compliment - celui-là est ma méfiance - a comme début la nécessité d'être éphémère. En vérité, c'est de l'instant qui s'est valu le compliment. D'un instant il sublime, proche A congenialidade - quand deux génies (ou deux coeurs) s'étreignent et ils s'entrelacent, se reconnaissent et ils s'élèvent -, c'est vérité. Malgré se fasse l'éloge l'ensemble d'une oeuvre, ou l'histoire d'une vie, est impressionnante comme le compliment plus semble un déclencheur qui, non plus que soudain, tire un mot que adjective la substance ou qui révèle des tonalités (avant) occultes de l'image. Néanmoins, périssent les adjectifs et restent les choses. Ils décolorent les couleurs et restent les images (ou, le moins, le souvenir des images). Choses, inertes ils que sont ; mots, impersonnels ils que soient ; des actes et des vies, imprévisibles qu'ils se montrent - à tout se peuvent faire l'éloge, dès lors que ne s'attende pas la permanence (du compliment). De quoi vivent alors les choses, les mots et les événements ? Auquel beaucoup me semble, ce n'est pas de compliments.
Ce seraient ainsi, de manière contraire, de la débauche, de l'ironie, du dédain - la critique (dans son sens plus habituel), enfin - manières de présentation d'un commentaire plus éternel ?
Ce serait de la critique - et non du compliment - que viendrait les forces pour que les choses suivent ? C'est de l'attrition qui se fait la marche…
Il peut retentir ridicule - et est exactement celui-là l'intention -, mais un des synonymes « pour faire l'éloge » est « se vanter », mot qui viennent des anciennes langues nordiques (gabb) avec la signification d'« escárnio » : que c'est, alors, une gozação, une ironie, un sarcasme… Où ce a été que s'est perdu ce « ton » qui venait près du mélodie des compliments ?
De toute manière, il y a des mots ils que doivent être écrits dans le sable de la plage, à l'étape que autres doivent être sculptés dans la roche. Il y a des dernières que, dites au vent, nous préférons qu'ils bientôt soient pris bien que. Ce que ne se devrait pas vouloir est « éviter les mots ». Je ne fais pas option par des « mots non dits », par le « silence d'or ». Goût de l'argent et je me satisfais avec elle. Que viennent des mots…
(...)

Crédit de la Photo : Orlando Pedroso

Serie “Fragmentos” - 6
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
En elogios

(...)
Si un elogio nunca llega en mala hora, es de su salida que me atrevo a quejarme. No es que un elogio tuvo que seguir siendo stanches, característica, en el estante de nuestros vanities, pronto ser utilizado y cubro todas las veces que necesitemos uno que fondle o cierto declaración que adentro las estimule otra vez - sin déjenos tienen que mover un músculo por lo menos - a la continuidad de la elasticidad a nuestros pasos. El caso es que el elogio - éste es mi diffidence - tiene como principio la necesidad de ser efímero. En la verdad, es de instante ése si valle el elogio. De un instante sublime, después el congenialidade - cuando dos genios (o dos corazones) si el abrazo y si ellos entrelaza, si reconoce y si levantan -, es la verdad. A pesar de si elogia el sistema de una ejecución, o la historia de una vida, es tan impresionante que el elogio se parece más un disparador que, no más que repentinamente, sale una palabra que adjetivo la sustancia o que divulgue las tonalidades (antes) ocultas de la imagen. Sin embargo, los adjetivos fallecen y son las cosas. Descoloran los colores y siguen siendo las imágenes (o, el lo menos, el recuerdo de las imágenes). Cosas, inertes que son; palabras, impersonales que son; actúan y las vidas, inesperadas que revelan - a todo puede ser elogiado, desde entonces que si no espera la permanencia (del elogio). ¡Qué! ¿viven entonces las cosas, las palabras y los acontecimientos? Qué mucho yo se parece, no está de elogios.
¿Serían así, de manera contraria, el debauch, la ironía, el desdén - el crítico (en su dirección más generalmente), en el último - las maneras de la presentación de un comentario perenne?
¿Estaría de el crítico - y no del elogio - qué vendría las fuerzas de modo que las cosas sigan? Está del agotamiento que si el caminar de las marcas…
La irrisión puede sonar - y la intención es exactamente ésta -, pero uno las sinónimas “a la alabanza” es “jactarse”, redacta que los escandinavos vienen de las viejas idiomas (gabb) con el significado del “escárnio”: que es, entonces, un gozação, una ironía, un sarcasmo… ¿Dónde era ese este “tono” fue perdido que vino al lado de la melodía de los elogios?
En toda la manera, tiene palabras que deben ser escritas en la arena de la playa, al paso que otros se deben esculpir en la roca. Tiene los pasados que, dijo el viento, nosotros prefiere que pronto están conducidos sin embargo. Cuál si no tendría que desear es “prevenir las palabras”. No hago la opción para las “palabras no dichas”, para el “silencio del oro”. El gusto de la plata y yo estamos satisfechos con ella. Que vienen las palabras…
(...)

Crédito de la foto: Orlando Pedroso

Serie “Fragmentos„ - 6
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Sui complimenti

(...)
Se un complimento non arriva mai nell'ora difettosa, è della relativa partenza che oso protestare. Non è che un complimento ha dovuto rimanere stanches, proprietà, nella mensola dei nostri vanities, presto essere usato e ricopro tutte le volte che abbiamo bisogno di uno che fondle o una determinata dichiarazione che dentro le stimola ancora - senza lascili devono spostare almeno un muscolo - a continuità di give ai nostri punti. Il caso è che il complimento - questo è il mio diffidence - ha come principio la necessità di essere effimero. Nella verità, è dell'instante quello se valle il complimento. Di un istante sublimi, dopo il congenialidade - quando due geniuses (o due cuori) se il hug e se intreccia, se riconosce e se si alzano -, è la verità. Malgrado se elogia l'insieme di un'esecuzione, o la storia di una vita, è per quanto il complimento di più sembri impressionante un innesco che, non più improvvisamente, va fuori di una parola che aggettivo la sostanza o che rileva le tonalità (prima) occulte dell'immagine. Tuttavia, gli aggettivi periscono e sono le cose. Scolorono i colori e rimangono le immagini (o, le minime, il ricordo delle immagini). Cose, inerti che sono; parole, impersonali che sono; si comporta e le vite, inattese che rivelano - a tutto può essere elogiato, da allora che se non attende il permanence (del complimento). Di che cosa! vivono allora le cose, le parole e gli eventi? Che cosa molto me sembra, non è dei complimenti.
Sarebbero così, nel senso contrario, il debauch, l'ironia, il disdain - quello critico (nel relativo senso più usuale), infine - sensi della presentazione di un commento perenne?
Sarebbe di quello critico - e non del complimento - che cosa verrebbe le forze in modo che le cose seguissero? È del logorio che se camminare di marche…
Ridicule può suonare - e l'intenzione è esattamente questa -, ma uno di quelle sinonime “ad elogio„ è “di vantarsi„, esprime che gli scandinavi vengono di vecchie lingue (gabb) con il significato “del escárnio„: che è, allora, un gozação, un'ironia, un sarcasm… Dove era quel questo “tono„ è stato perso che ha venuto vicino alla melodia dei complimenti?
In tutto il senso, ha parole che devono essere scritte nella sabbia della spiaggia, al punto che altri devono essere scolpiti nella roccia. Ha quei ultimi che, ad esempio il vento, noi preferisce che presto siano condotte nondimeno. Che cosa se non dovesse desiderare è “impedire le parole„. Non faccio l'opzione per “le parole non dette„, per “il silenzio dell'oro„. Il gusto dell'argento ed io sono soddisfatto con esso. Che vengono parole…
(...)

Accreditamento della foto: Orlando Pedroso

Reihe „Fragmentos“ - 6
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Auf Komplimenten

(...)
Wenn ein Kompliment nie in der schlechten Stunde ankommt, ist von seiner Abfahrt, daß ich traue mich zu beschweren. Es ist nicht daß ein Kompliment stanches bleiben mußte, Eigenschaft, im Regal unserer Eitelkeiten, bald verwendet zu werden und ich beschichte alle Male, denen wir ein benötigen, das, ich oder eine bestimmte Erklärung hätschele, die sie innen wieder - ohne lassen Sie uns müssen einen Muskel mindestens verschieben - zum Gebendurchgang zu unseren Schritten anregt. Der Fall ist, daß das Kompliment - dieses ist mein Schüchternheit - als Grundregel die Notwendigkeit des Seins ephemer hat. In der Wahrheit ist es vom Moment das wenn Senke das Kompliment. Von einem Augenblick sublime, zunächst das congenialidade - wenn zwei Genies (oder zwei Herzen) wenn Umarmung und wenn sie verschachteln, wenn erkennt und wenn sie anheben -, ist Wahrheit. Trotz, wenn es den Satz einer Kunstfertigkeit preist oder die Geschichte eines Lebens, ist es, das Kompliment mehr ein Auslöser so eindrucksvoll auch scheint, der, nicht mehr als plötzlich, weg von einem Wort geht, das Adjektiv die Substanz oder, das die Tonalität (vorher) geheimnisvoll vom Bild freigibt. Jedoch kommen die Adjektive um und sind die Sachen. Sie entfärben die Farben und sie bleiben die Bilder (oder, die wenigen, die Andenken der Bilder). Sachen, träge, die sie sind; Wörter, unpersönlich, die sie sind; fungiert und die Leben, unerwartet, die sie aufdecken - zu alles kann gepriesen werden, seit dem, das, wenn es nicht die Ständigkeit wartet (des Kompliments). Von was! dann leben die Sachen, die Wörter und die Fälle? Was viel ich scheint, ist es nicht von den Komplimenten.
Sie würden folglich, in der konträren Weise, die Ausschweifung, die Ironie, die Verachtung sein - das kritische (in seiner üblicheren Richtung), schließlich - Weisen der Darstellung einer beständigen Anmerkung?
Es würde vom kritischen sein - und nicht des Kompliments - was würde die Kräfte kommen, damit die Sachen folgen? Es ist von der Abreibung, die, wenn Marken das Gehen…
Lächerlicher Dose Ton - und die Absicht ist genau diese -, aber eins von den synonymen „zum Lob“ ist „zu prahlen“, fassen ab, daß Skandinavier von den alten Sprachen kommen (gabb) mit der Bedeutung von „escárnio“: daß es ist dann ein gozação, eine Ironie, ein Sarkasmus… Wo war es dieser dieser „Ton“ war verloren, den nahe bei der Melodie der Komplimente kam?
In aller Weise hat es Wörter, daß sie in den Sand des Strandes geschrieben werden müssen, zum Schritt, den andere im Felsen gestaltet werden müssen. Es hat die letzte, denen, den Wind sagte, wir bevorzugt, daß bald sie allerdings geführt werden. Was, wenn es nicht würde wünschen müssen, „ist, die Wörter zu verhindern“. Ich übe nicht Option für „gesagten Wörter“, nicht die für die „Goldruhe“ aus. Geschmack des Silbers und ich werden mit ihm gefallen. Daß sie kommen Wörter…
(...)

Gutschrift des Fotos: Orlando Pedroso

Series “Fragmentos” - 6
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
On Compliments

(...)
If a compliment never arrives in bad hour, is of its departure that I dare to complain. It is not that a compliment had to remain stanches, property, in the shelf of our vanities, soon to be used and I coat all the times that we need one I fondle or a certain declaration that in stimulates them again - without let us have to move a muscle at least - to give continuity to our steps. The case is that the compliment - this is my diffidence - has as principle the necessity of being ephemeral. In the truth, it is of the instant that if valley the compliment. Of one instant sublime, next the congenialidade - when two geniuses (or two hearts) if hug and if they interlace, if recognizes and if they raise -, is truth. Despite if it praises the set of a workmanship, or the history of a life, it is impressive as the compliment more seems a trigger that, not more than suddenly, goes off a word that adjective the substance or that discloses tonalities (before) occult of the image. However, the adjectives perish and are the things. They discolour the colors and they remain the images (or, the the least, the souvenir of the images). Things, inert that they are; words, impersonal that they are; acts and lives, unexpected that they reveal - to everything can be praised, since that if it does not wait the permanence (of the compliment). Of what! live then the things, the words and the events? What much me seems, it is not of compliments.
They would be thus, in contrary way, the debauch, the irony, the disdain - the critical one (in its more usual direction), at last - ways of presentation of a perennial comment?
It would be of the critical one - and not of the compliment - what would come the forces so that the things follow? It is of the attrition that if makes walking…
Ridicule can sound - and the intention is accurately this -, but one of the synonymous ones “to praise” is “to brag”, word that Scandinavians come of the old languages (gabb) with the meaning of “escárnio”: that it is, then, a gozação, an irony, a sarcasm… Where it was that this “tone” was lost that came next to the melody of the compliments?
In all way, it has words that they must be written in the sand of the beach, to the step that others must be sculptured in the rock. It has last ones that, said the wind, we prefer that soon they are led even so. What if it would not have to want is “to prevent the words”. I do not make option for “words not said”, for the “gold silence”. Taste of the silver and I am pleased with it. That they come words…
(...)

Credit of the Photo: Orlando Pedroso

Serie ”Fragmentos” - 6
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
HTTP/1.1 200 OK
Date: Tue, 26 Aug 2008 22:12:19 GMT
Server: Apache
Set-Cookie: JSESSIONID=632D3803DF15B053401DEC25EFFDC92E.lv1-13; Path=/
X-WL-ERRORCODE: 1176
Content-Length: 2839
Connection: close
Content-Type: text/html;charset=iso-8859-1

På komplimang

(...),
om en komplimang ankommer aldrig i dåligatimme, är av dess avvikelse som jag vågar för att klaga. Det är inte att en komplimang måste att återstå stanches, egenskapen, i hyllan av våra fåfänga, snart att användas och jag täcker alla tider som vi behöver en som, jag smeker, eller en bestämd förklaring, som stimulerar in dem igen - utan låt oss måste flyttningen en muskel åtminstone - att ge kontinuitet till vårt kliver. Fallet är att komplimanget - denna är min diffidence - har som princip nödvändigheten av att vara ephemeral. I sanningen äger rum det av ögonblicken som om dalen komplimanget. Av en sublim ögonblick, därefter congenialidaden - när två snillen (eller två hjärtor) om kramen och om dem flätar samman, om känner igen, och om dem lönelyften -, är sanning. Illviljan, om den lovordar uppsättningen av en yrkesskicklighet eller historien av ett liv, är det, mäktig som komplimanget verkar mer en starta som, inte mer än plötsligt, går av en uttrycka, som adjektiv vikten eller, som avslöjer tonalities (för) som är ockult av avbilda. Emellertid förgås är adjektiven och saker. De missfärgar färgar, och de återstår avbildar (eller, least, souvenir av avbildar). Saker som är inert, som de är; uttrycker opersonligt som de är; agerar och liv som är oväntade, som de avslöjer - till allt kan lovordas, efter som, om den inte väntan beständigheten (av komplimanget). Av vad! bo därefter saker, uttrycker och händelserna? Vad mycket mig verkar, är den inte av komplimang.
De skulle är thus, i motsats långt, orgien, ironin, föraktet - det kritiska (i dess vanligare riktning), äntligen - väg av presentationen av en perenn kommentar?
Det skulle är av det kritiska - och inte av komplimanget - skulle vad kommer styrkorna, så att saker följer? Det är av förslitningen som, om att gå för makes…,
Förlöjliga kan låta - och avsikten är exakt denna -, men en av de synonyma ”som ska lovordas”, är ”att skryta”, uttrycker att skandinav kommer av de gammala språken (gabb) med det menande av ”escárnioen”: att det är, därefter, en gozação, en ironi, en sarcasm…, Var var det det detta ”tonar” var borttappadt att kom bredvid melodin av komplimangen?
De todo modo, há palavras que devem ser escritas na areia da praia, ao passo que outras devem ser esculpidas na pedra. Det har sist, som, sade linda, oss föredrar att snart de är ledde även så. Vad, om den skulle inte måste att önska är ”att förhindra, uttrycker”. Jag gör inte alternativ för ”uttrycker inte said”, för ”den guld- tystnaden”. Smak av försilvra och I-förmiddagen behog med den. Att de kommer, uttrycker…,
(...),

Kreditera av fotoet: Orlando Pedroso

Серия «Fragmentos» - 6
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
На комплиментах

(...)
Если комплимент никогда не приезжает в плохой час, то будет своего отклонения что я смею пожаловаться. Оно не что комплимент должен остать stanches, свойство, в полке наших vanities, скоро быть использованным и я покрываю все времена которым нам нужно одно fondle I или некоторое объявление которое внутри стимулирует их снова - без препятствуйте нам двинуть мышцу по крайней мере - к непрерывности податливости к нашим шагам. Случай что комплимент - это мое diffidence - имеет как принцип необходимость быть эфемерн. В правде, оно the instant то если долина комплимент. одного момента времени возгоняйте, затем congenialidade - когда 2 гения (или 2 сердца) если hug и если они переплетает, то если узнает и если они поднимают, то -, правда. Несмотря на если оно хвалит комплект workmanship, то, или история жизни, оно импрессивно по мере того как комплимент больше кажется пуском который, больше чем неожиданно, идет с слова которое adjective вещество или которое показывает tonalities (раньше) оккультные изображения. Однако, adjectives погибают и будут вещи. Они обесцвечивают цветы и они остают изображениями (или, самым меньшим, сувениром изображений). Вещи, инертные которые они; слова, неличные которые они; действуют и жизни, непредвиденные которые они показывают - к всему смогите быть похвалено, с тех пор которое если оно не ждет перманентность, то (комплимента). ! живут после этого вещи, слова и случаи? Много я кажется, оно не комплиментов.
Ими было бы таким образом, в противоположной дороге, debauch, ироничность, disdain - критически одно (в своем более обычном направлении), на последнем - дороги представления perennial комментария?
Оно было бы критически одного - и не из комплимента - пришло бы усилия TAK, CTO вещи последуют за? Оно истертости если гулять моделей…, то
Ridicule может звучать - и намерие точно это -, но одно из синонимных одних «к хвалению» должно «похвастать», формулирует что скандинавы приходят старых языков (gabb) с смыслью «escárnio»: что это будет, после этого, gozação, ироничностью, сарказмом… Где было тем этим «тоном» было потеряно пришл рядом с мелодией комплиментов?
В всей дороге, оно имеет слова что им необходимо написать в песке пляжа, к шагу который другие необходимо изваять в утесе. Оно имеет последние одни, сказал ветер, мы предпочитает что скоро они водить even so. Если оно хотеть, то должно «предотвратить слова». Я не делаю вариант для «слов сказанных», для «безмолвия золота». Вкус серебра и я угожены с им. Что они приходят слова…
(...)

Кредит фотоего: Orlando Pedroso

Reeks „Fragmentos“ - 6
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Op Complimenten

(...)
Als een compliment nooit in slecht uur aankomt, is van zijn vertrek dat ik durf te klagen. Het is niet dat een compliment moest blijven stanches, bezit, in de plank van onze ijdelheid, spoedig te gebruiken en ik bedek al The Times met een laag dat wij één nodig hebben ik of een bepaalde verklaring strel die hen binnen opnieuw - zonder laat ons moeten een spier minstens bewegen - bevordert om continuïteit aan onze stappen te geven. Het geval is dat het compliment - dit is mijn diffidence - als principe de noodzaak heeft om kortstondig te zijn. In de waarheid, is het van het moment dat als vallei het compliment. Van één onmiddellijke subliem, daarna is congenialidade - wanneer twee genieën (of twee harten) als omhelzing en als zij doorweven, als erkent en als zij opheffen -, waarheid. Ondanks als het de reeks van een vakmanschap prijst, of de geschiedenis van het leven, is het indrukwekkend aangezien het compliment meer een trekker schijnt die, niet meer dan plotseling, van een woord dat bijvoeglijk naamwoord de substantie gaat of die tonaliteit (voordien) geheim van het beeld onthult. Nochtans, komen de bijvoeglijke naamwoorden om en zijn de dingen. Zij verkleuren de kleuren en zij blijven de beelden (of, de minst, de herinnering van de beelden). Inerte dingen, dat zij zijn; onpersoonlijke woorden, dat zij zijn; het de onverwachte handelingen en leven, die zij - aan alles openbaren kunnen, sinds dat worden geprijst als het niet de permanentie wacht (van het compliment). Van wat! toen de dingen, leef de woorden en de gebeurtenissen? Veel wat me, het schijn is niet van complimenten.
Zij zouden, op tegengestelde manier, zo debauch, de ironie, de minachting zijn - kritieke (in zijn gebruikelijkere richting), uiteindelijk - manieren van presentatie van een eeuwigdurende commentaar?
Het zou van kritieke zijn - en niet van het compliment - zou wat de krachten komen zodat de dingen volgen? Het is van de slijtage dat als het lopen… maakt
De spot kan klinken - en de bedoeling is nauwkeurig dit -, maar één van de synonieme „prijzen“ moet „opscheppen“, woord dat de Skandinaviërs van de oude talen komen (gabb) met de betekenis van „escárnio“: dat het, dan, een gozação is, een ironie, een sarcasme… Waar kwam het was dat deze „toon“ werd verloren die naast de melodie van de complimenten?
Op al manier, heeft het woorden dat zij moeten worden geschreven in het zand van het strand, aan de stap dat anderen in de rots moeten worden gebeeldhouwd. Het heeft laatste degenen dat, zei de wind, wij verkiezen dat spoedig zij maar toch worden geleid. Wat als het niet zou moeten willen „de woorden“ moet verhinderen. Ik maak geen optie voor „woorden bovengenoemd niet“, voor de „gouden stilte“. Smaak van het zilver en ik ben pleased met het. Dat zij woorden… komen
(...)

Krediet van de Foto: Orlando Pedroso

[سري] "[فرغمنتوس]" - 6
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
على تهاني

(...)
إن تهنئة أبدا يصل في ساعة سيّئة, من مغادرته أنّ يجسر أنا أن يشتكي. هو ليس أنّ تهنئة اضطرّ بقيت [ستنشس], خاصية, في الرصيف صخري من تفاهاتنا, قريبا أن يكون استعملت ويكسو أنا [ألّ ث] أوقات أنّ نحن نحتاج واحدة أنا ألاطف أو إعلان مؤكّدة أنّ داخل يحثّهم ثانية - دون تركتنا يضطرّ تحرّكت عضلة على الأقلّ - إلى مرونة إستمرار إلى [ستبس] نا. الحالة أنّ يتلقّى التهنئة - هذا [ديفّيدنس] ي - كمبدأ الحاجة من يكون مؤقّتة. في الحقيقة, هو من [ث ينستنت] أنّ إن واد التهنئة. صعدت من واحدة لحظة, بعد ذلك ال [كنجنيليدد] - عندما اثنان عبقريّات (أو اثنان قلوب) إن ضم وإن هم يشابك, إن يميّز وإن هم يرفعون -, حقيقة. على الرغم من إن هو يمدح المجموعة من صنعة, أو التاريخ من حياة, هو مؤثّرة بما أنّ التهنئة أكثر يبدو زناد أنّ, لا أكثر من فجأة, يذهب من كلمة أنّ صفة المادة أو أنّ يكشف نغمية (من قبل) سرّيّة من الصورة. مهما, يهلك الصفة والأشياء. هم [ديسكلوور] اللون ويبقى هم الصور (أو, ال ال بعض, التذكار من الصور). أشياء, ساكنة أنّ هم يكونون; كلمات, مجهولة أنّ هم يكونون; يتصرّفون وحيوات, غير متوقّع أنّ هم يكشفون - إلى كلّ شيء يستطيع كنت مدحت, منذ ذلك الحين أنّ إن هو لا ينتظر الدوام (من التهنئة). من ماذا! يعيشون بعد ذلك الأشياء, الكلمات والحادثات? ماذا كثير ي يبدو, ليس هو من تهاني.
هم كانوا لذلك, في طريق معاكسة, ال [دبوش], السخرية, الإزدراء - الحرجة واحدة (في ه أكثر اتّجاه معتادة), في أخرى - طرق العرض من تعليق معمّرة?
هو كان من الحرجة واحدة - ولا من التهنئة - ماذا أتى القوات [س ثت] الأشياء يتبعون? هو من الإنهاك أنّ إن صنع يمشي…
[ريديكل] يستطيع صوّتت - والنية بدقّة هذا -, غير أنّ واحدة من المرادفة أحد "إلى تمجيد" "أن يتبجّح", يعبر أنّ يأتي [سكندينفين] من اللغات قديمة ([غبّ]) مع المعنى من "[إسكرنيو]": أنّ هو, بعد ذلك, [غزو], سخرية, تهكم… أين هو كان أنّ هذا "نغمة" كان خسرت أنّ أتى [نإكست تو] اللحظ من التهاني?
في كلّ طريق, يتلقّى هو كلمات أنّ هم ينبغي كنت كتبت في الرمل من الشاطئ, إلى الخطوة أنّ أخرى ينبغي كنت نقّشت في الصخرة. هو يتلقّى متأخّرة أحد أنّ, قال الريح, نحن يفضّل أنّ قريبا قدت هم [إفن س]. ماذا إن هو لم يضطرّ أردت يكون "أن يمنع الكلمات". أنا لا أجعل خيار ل "كلمات لا يقال", ل ال "نوع ذهب حالة سكون". سررت ذوق من الفضة وأنا مع هو. أنّ يأتي هم كلمات…
(...)

اعتماد من الصورة: [أرلندو] [بدروس]