Há muito tempo conheci um cara chamado Fabiano Wabane, da nação Kaxinawa. Acreano.
Há algum tempo, conheci o Orlando, Jovem Focal do Acre.
Há pouco tempo, conheci a Jaycelene, nascida no Acre e trabalhando no CTA. Conheci também a Daniela, morando no Acre e trabalhando no WWF. Conheci então a Silmara, a Fernanda, a Natália... pessoas que foram achar, no Acre, novos modos de vida.

Neste final de semana, quando finalmente estive no Acre, conheci um bocado de gente. Acreanos; e também Amazonenses, Paulistas, Cariocas... Fui lá fazer parte do Lançamento Local da publicação GEO Juvenil Brasil, que ocorreu na sexta, 06/06, na enigmática e bela Biblioteca da Floresta Marina Silva, um dia depois do Dia Mundial do Meio Ambiente, no Ano Internacional do Planeta Terra. Bom tempo pra estar no Acre, não?

E conheci, também, alguns outros modos de vida. Vidas daqueles que se denominam "Povos da Floresta", governados pelo "Governo da Floresta", cercados por "Florestas" por todos os lados - florestas de árvores, florestas de cana, florestas de pasto e florestas até de gado.

Como me ensinou um jovem Apurinã: "Nos rios não há só peixes, como nas florestas não há só árvores".

Mas foi em Xapuri que pude conhecer outros cantos e encantos dessa floresta.
Se em Rio Branco me impressionei com a beleza simples, colorida e vazia da Gameleira, com a arquitetura moderna e londrina da ponte de pedestres sobre o Rio Acre, foi em Xapuri que pude conferir o sabor de uma cidade acreana, apesar de pitada de fama dada, atualmente, pelo revolucionário Chico Mendes. Xapuri é uma solitária cidade distante 180 km de Rio Branco - caminho que percorri, de carro, em meio à pastagens, canaviais e, pra minha surpresa, um pouco de floresta e seringueiras. Na verdade, por justeza histórica, deveríamos dizer que é Rio Branco que está distante de Xapuri. Ainda mais neste ano, em que completamos 20 anos da morte de Chico. O coração da floresta pulsa mais rápido, mais triste e mais bonito dali. Afinal, a Revolução Acreana viu nessa cidade o seu epicentro - que retornou no ano de 1988 com a morte do seringueiro ambientalista e cosmopolita. Em Xapuri pude, durante o almoço no Restaurante da Dona Vicência (simpática velhinha com mais de 80 anos, ex-seringueira e atual dona de um restaurante muito conhecido no município; saída aos 13 anos do Ceará, tendo percorrido o caminho durante 11 meses com a família, morou durante 34 anos no seringal São Francisco Iracema, distante de Xapuri 12 horas de barco), conhecer uma figura folclórica da cidade: Joscires, um jovem burocrata que tem no seu blog arma de fazer piada e política. Foi também em Xapuri que reencontrei um amigo-artista, nascido perto de Bonito (MS), que está agora morando no Acre pra fazer da mistura de idéias e pessoas, movimento socioambiental e cultural. Pra fazer o que ele sabe fazer, enfim: arte. Arte na Ruína, pra bem dizer. Confira o resultado no blog do movimento. Chamado pela Filha do Homem, Elenira, trabalhando na Fundação Chico Mendes e apoiando as atividades da Casa de Leitura, Wagner é uma daquelas pessoas a quem vale dar ouvidos e também uma mão - ele não vai deixar o mundo como encontrou. E, por falar em dar ouvidos, vale mesmo dar ouvidos - e muito do seu tempo e do seu coração - para a "Deusa", a carinhosa e conversadeira Deusamar, que me recebeu muito bem na Fundação. Casada com o irmão do Chico, ela realmente tem muita história pra contar...e, se souber fazer as perguntas, ela conta mesmo!

Voltando pelos quase 200 km que me separavam do centro de Rio Branco, cheguei à festa de aniversário da Madrinha Chica (outra velhinha simpática e ativa que, do alto dos seus quase 80 anos, comandava a cerimônia). Convidado por amigos fardados, a quem sou grato, pude ver no mesmo dia outra cara misteriosa da floresta - e comprovar que na floresta não tem só árvore. Um outro amigo já havia passado pela Barquinha, e seu relato engraçado deixa claro que é com graça, humor e com uma dose de ceticismo, acompanhado pela dose de Daime, que nós - os neófitos - entramos nos bailados do Centro Espírita de Caridade Príncipe Espadarte. Uma dança entusiasmante e chamativa: butuques pra todos os gostos. Música pra se dançar e não pra se escutar. Música pra entrar no corpo, e não nos ouvidos. Música que tocou a noite toda - longa e lentamente - ao contrário da bebida servida, que é pra descer rápido pela goela. Não é pra apreciar, deixando-se embriagar aos poucos, de leve, profundamente, mas pra cumprir o momento ritual. Ritual aliás, bem brasileiro e bem documentado - com teses antropológicas e tudo mais.

Vestido todo de branco, suado, cansado, com frio, com fome, e muito feliz e tranqüilo, às 7h da manhã, finalmente o dia acabou - e com a foto ao lado pude constatar, enfim, que "O Acre não é ocre, o Acre é verde"!

L'Acre est Verte
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Il y a beaucoup de temps ai connu un visage appelé Fabiano Wabane, de la nation Kaxinawa. Originiaire d'Acre.
Il y a quelque temps, ai connu l'Orlando, le Jeune Focal de l'Acre.
Il y a peu de temps, ai connu à Jaycelene, né dans l'Acre et en travaillant dans CTA. J'ai connu aussi Daniela, en vivant dans l'Acre et en travaillant dans WWF. J'ai connu alors à Silmara, à Fernanda, à Natália… personnes qui ont été trouver, dans l'Acre, nouvelles manières de vie.

À cette fin de semaine, quand finalement il arrime dans l'Acre, j'ai connu un morceau de gens. Originiaires d'Acre ; et aussi Amazonenses, Originaires de São Paulo, Originaires de Rio de Janeiro… J'ai été là faire partie du Lancement Local de la publication GEO Juvénile Brésil, que il s'est produit dans sixième, 06/06, dans la énigmatique et belle Bibliothèque de la Forêt Marine Silva, un jour après le Jour Mondial de l'Environnement, dans l'Année Internationale de la Planète Terra. Bon temps pra être dans l'Acre, non ?

Et j'ai connu, aussi, quelques-uns autres manières de vie. Vies dont ils s'appellent « Peuples de la Forêt« , gouvernés par »Le gouvernement de la Forêt« , environnants par « des Forêts » par tous les côtés - forêts d'arbres, de forêts de canne, de forêts d'herbe et de forêts même de bétail.

Comme me a enseigné un jeune Apurinã: "Nous des fleuves n'ont pas seulement de poissons, comme dans les forêts il n'y a pas seulement d'arbres".

Mais ce a été dans Xapuri que j'ai pu connaître autres chants et enchantements de cette forêt.
Si dans Rio Branco je me suis impressioné avec la beauté simple, coloriée et vide du Gameleira, avec l'architecture moderne et londonien Da Ponte de piétons sur Rio Acre, ce a été dans Xapuri que j'ai pu conférer la saveur d'une ville originaire d'Acre, malgré de pitada de renommée donnée, actuellement, par le révolutionnaire Chico Mendes. Xapuri est une solitaire ville éloignée 180 km de Rio Branco - chemin que j'ai couvert, de voiture, dans de moyen aux pâturages, à canaviais et, pra ma surprise, à un peu de forêt et à seringueiras. En vérité, par justesse historique, nous devrions dire que c'est Rio Branco qui est éloigné de Xapuri. Encore davantage dans cette année, où nous complétons 20 ans du décès de Chico. Le coeur de la forêt bat plus rapide, plus triste et plus joli de là. Après tout, Révolution Originaire d'Acre il a vu dans cette ville son épicentre - qu'il est retourné dans l'année de 1988 avec le décès de la seringueiro environnementale et de la cosmopolita. Dans Xapuri j'ai pu, pendant le déjeuner dans le Restaurant de Dona Vicência (sympathique velhinha avec plus de 80 ans, ex-seringueira et actuel propriétaire d'un restaurant très connu dans la ville ; sortie à 13 ans du Ceará, en ayant couvert le chemin pendant 11 mois avec la famille, a vécu pendant 34 ans dans la seringal San Francisco Iracema, éloigné de Xapuri 12 heures de bateau), connaître une figure folklorique de la ville : Joscires, jeune bureaucrate qui a dans sien blog arme de faire plaisanterie et politique. Ce a été aussi dans Xapuri que j'ai retrouvé une amigo-artista, né près de Joli (MS), qu'il est maintenant en vivre l'Acre pra faire du mélange d'idées et de personnes, mouvement socioambiental et culturel. Pra faire ce que il sait faire, enfin : art. Art dans la Ruine, pra bien dire. Il confère le résultat dans blog du mouvement. Appel par Fille de l'Homme, Elenira, en travaillant à la Fondation Chico Mendes et en soutenant les activités de Maison de Lecture, Wagner est une de ces personnes qui ont valu donner des oreilles et aussi une main - il ne va pas laisser le monde comme il a trouvé. Et, parler à donner des oreilles, il a valu même donner des oreilles - et très de son temps et de son coeur - pour la « Déesse », la affectueuse et conversadeira Deusamar, qui m'a reçu beaucoup de bien dans la Fondation. Mariée avec le frère du Chico, elle réellement a beaucoup d'histoire pra raconter… et, saura être faite les questions, raconte même !

En tournant par les presque 200 km qui me séparaient du centre de Rio Branco, je suis arrivé à la fête d'anniversaire de la Marraine Chica (autre velhinha sympathique et active qui, du sommet de leurs presque 80 ans, commandait la cérémonie). Invité par des amis en uniforme, auxlesquels je suis reconnaissant, j'ai pu voir le même jour autre visage mystérieux de la forêt - et vérifier que dans la forêt il n'a pas seulement arbre. Un autre ami déjà avait passé par Barque petite, et sien histoire amusant il explique clairement que c'est avec grâce, humeur et avec une dose de scepticisme, accompagné par la dose de Daime, que nous - les débutants - nous entrons ballés du Centre Spiritiste de Charité Prince Espadarte. Un danse entusiasmante et frappante : butuques pra tous les goûts. Musique pra se danser et pra ne pas s'écouter. Musique pra entrer dans le corps, et non nous entendus. Musique qui a touché la nuit toda - longuement et lentement - au contraire de la boisson servie, qui est pra de descendre rapide par la gorge. Ce n'est pas pra d'apprécier, en se laissant enivrer aux peu, léger, profondément, mais à la pra accomplir le moment rituel. Cérémonial d'ailleurs, bien brésilien et bien documenté - avec thèses anthropologiques et tout plus.

Tenue todo de blanc, sué, fatigué, avec froid, avec faim, et très heureux et tranquille, à la 7h du matin, finalement le jour a fini - et avec la photo au côté j'ai pu constater, enfin, que « L'Acre n'est pas ocre, l'Acre est verte"!

El acre es Verde
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Tiene mucha hora que conocía uno llamado cara Fabiano Wabane, de la nación Kaxinawa. Natural del acre.
Tiene cierta hora, yo conocía la Orlando, joven focal del acre.
Tiene poca hora, yo conocía el Jaycelene, llevado en el acre y el trabajo adentro CTA. También conocía al Daniela, viviendo en el acre y trabajando en el WWF. Conocía entonces el Silmara, el Fernanda, el Natália… pueble quién había sido encontrar, en el acre, nuevas maneras de la vida.

En este finales de la semana, cuando finalmente guarda en el acre, sabía un pedacito de la gente. Naturales del acre; e también Amazonenses, naturales de São Paulo, Cariocas… Estaba allí ser parte de lanzar local de la publicación GEO joven el Brasil, eso ocurrió en sexto, 06/06, en enigmático y el hermoso Biblioteca del Marina del Silva del bosque, un día después del día mundial del ambiente, en el año internacional de la tierra del planeta. ¿Buen pra del tiempo a estar en el acre, no?

El E-I sabía, también, algunas otras maneras de la vida. Vive de eso si llaman “Gente del bosque“, gobernado para”Gobierno del bosque“, rodeado para “los bosques” para todos los lados - bosques de árboles, bosques del bastón de azúcar, bosques de la hierba y bosques incluso de ganados.

Como joven enseñado a mí Apurinã: "En los ríos no sólo tiene pescados, como en los bosques no sólo tiene árboles".

Pero era en Xapuri que podría saber otros cantos y enchantments de este bosque.
Si adentro Río Branco Me impresioné con el simple, coloreado y vacio la belleza del Gameleira, con la arquitectura y el Londres modernos Da Ponte de peatones encendido Acre del río, estaba adentro Xapuri que podría conferir el sabor de una ciudad del acre, aunque pitada de la fama dada, actualmente, para el revolucionario Chico Mendes. Xapuri es una ciudad distante solitaria 180 kilómetros de Río Branco - la manera que cubrí, del coche, de la manera a los pastos, de canaviais y, pra mi sorpresa, un poco del bosque y seringueiras. En la verdad, para el justeza histórico, tendríamos que decir que es Río Branco que es distante de Xapuri. Todavía más en este año, donde terminamos 20 años de la muerte de Chico. El corazón el de los golpes del bosque de allí más rápidamente, más triste y más bonito. Después de todo, Revolución del acre vio en esta ciudad su epicentro que volvió en el año de 1988 con la muerte del seringueiro del ambientalista y del cosmopolita. En Xapuri podría, durante el almuerzo en el restaurante de Dona Vicência (velhinha agradable con más de 80 dueños de los años, anteriores-seringueira y actuales de un restaurante muy conocido en la ciudad; salga a los 13 años del Ceará, cubriendo la manera durante 11 meses con la familia, liveed durante 34 años en el San Francisco seringal Iracema, distantes de Xapuri 12 horas del barco), para saber una figura folclórica de la ciudad: Joscires, burócrata joven que tiene en su blog arma para hacer broma y política. Estaba también en Xapuri cerca de el cual reencontrei un amigo-artista, llevado Bastante (MS), eso ahora está viviendo en el pra del acre para hacer de la mezcla de ideas y del movimiento de la gente, socioambiental y cultural. Pra para hacer lo que sabe para hacer, en el último: arte. Arte en la ruina, pra a decir bien. Confiere el resultado adentro blog del movimiento. Llamada para Hijo del hombre, Elenira, trabajando en la fundación Mendes Chico y apoyando las actividades de Casa de la lectura, Wagner es uno de esa gente a quién da el valle a también oída y una mano - no va a salir del mundo como él encontró. E, porque el discurso en dar oído, el mismo valle para dar oyeron - y muy de su tiempo y de su corazón - para la “diosa”, el cariñoso y el conversadeira Deusamar, que muy me recibieron bien en la fundación. ¡Casado con el hermano del Chico, realmente él tiene mucho pra de la historia para contar… e, si para saber para hacer las preguntas, cuenta exactamente!

Volviéndose para casi los 200 kilómetros que se separaron a mí del centro de Río Branco, llegué el partido del aniversario de la madrina de Chica (agradable y activo el otro velhinha que, del colmo de su casi los 80 años, ordenó la ceremonia). Huésped para los amigos de los fardados, a quiénes soy agradecido, podría ver en el mismo día otra cara misteriosa del bosque - y probar que en el bosque no sólo tiene árbol. Un otro amigo había pasado ya para Barco pequeño, y su historia divertido se va que está con el favor, humor y con una dosis del escepticismo, folloied claramente para la dosis de Daime, que - los neófitos - incorporamos a bailados del príncipe de centro de Espírita de Caridade Espadarte. Uno baila el entusiasmante y llamativo: pra de los butuques todos los gostos. Pra de la música si bailar y pra si no a escuchar. Pra de la música a entrar en el cuerpo, y no en los oídos. La música que tocó la noche toda - desee y lentamente - de la bebida servida en cambio, de que es pra a ir abajo de rápido para la garganta. Él no es pra a apreciar, dejándose al borracho al poco, de luz, profundamente, sino de pra para satisfacer el ritual del momento. Ritual a propósito, bien brasileño y colocado bien - con teses de los antropológicas e todo más.

Vista todo el blanco, sudado, cansado, con frío, hambre, y feliz y mismo calma, a 7h de la mañana, finalmente el día acabado - y con la foto al lado podría evidenciar, en el último, eso “El acre no es ocre, el acre es verde"!

L'acro è Verde
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Ha molto tempo che ho conosciuto uno denominato faccia Fabiano Wabane, della nazione Kaxinawa. Nativo dell'acro.
Ha certo tempo, io ha conosciuto Orlando, giovane focale dell'acro.
Ha poco tempo, io ha conosciuto il Jaycelene, sopportato nell'acro e nel funzionamento dentro CTA. Inoltre ho conosciuto il Daniela, vivente nell'acro e lavorante nel WWF. Ho conosciuto allora il Silmara, il Fernanda, il Natália… popoli chi era stato di trovare, nell'acro, i nuovi modo di vivere.

In questa conclusione della settimana, quando infine stiva nell'acro, ho conosciuto una punta della gente. Nativi dell'acro; e anche Amazonenses, nativi di São Paulo, Cariocas… Ero là fare parte del lancio locale della pubblicazione GEO Youthful Brasile, quello si è presentato in sesto, in 06/06, in enigmatic ed in quello bello Biblioteca del Marina del Silva della foresta, un giorno dopo il giorno in tutto il mondo dell'ambiente, durante l'anno internazionale della terra del pianeta. Buon pra di tempo da essere nell'acro, non?

Il E I ha conosciuto, anche, alcuni altri modo di vivere. Vive di quello se chiamano “La gente della foresta“, governato per„Governo della foresta“, circondato per “le foreste„ per tutti i lati - foreste degli alberi, foreste della canna da zucchero, foreste di erba e foreste anche dei bestiami.

Come giovane insegnato me Apurinã: "Nei fiumi non solo ha pesci, come nelle foreste non solo ha alberi".

Ma era in Xapuri che potrei conoscere altri cantos ed enchantments di questa foresta.
Se dentro Rio Branco Mi sono impressionato con il semplice, colorato e svuoto la bellezza del Gameleira, con l'architettura e Londra moderne Da Ponte dei pedoni sopra Acro del fiume, era dentro Xapuri che potrei conferire il sapore di una città di acro, anche se pitada di data fama, attualmente, per il rivoluzionario Chico Mendes. Xapuri è una città distante solitaria 180 chilometri di Rio Branco - senso che ho coperto, dell'automobile, nel senso ai pascoli, dei canaviais e, pra la mia sorpresa, un piccolo della foresta e seringueiras. Nella verità, per il justeza storico, dovremmo dire che è Rio Branco che è distante di Xapuri. Ancora più durante questo anno, dove completiamo 20 anni della morte di Chico. Il cuore dei battimenti della foresta da là più velocemente, più triste e più grazioso. Dopo tutto, Giro di acro ha visto in questa città il relativo epicenter che ha rinviato durante l'anno di 1988 con la morte del seringueiro di cosmopolita e di ambientalista. In Xapuri potrei, durante il pranzo nel ristorante del Dona Vicência (velhinha likeable con più di 80 proprietari precedenti-seringueira e correnti di anni, di un ristorante molto conosciuto nella città; rimuova ai 13 anni del Ceará, riguardanti il senso durante il 11 mese di famiglia, liveed durante i 34 anni a San Francisco seringal Iracema, distanti di Xapuri 12 ore della barca), per conoscere una figura folclórica della città: Joscires, un burocrate giovane che ha in relativo blog arma per fare scherzo e la politica. Era inoltre in Xapuri a che reencontrei un amico-artista, sopportato vicino Abbastanza (MS), quello ora sta vivendo nel pra di acro per fare della miscela delle idee e del movimento socioambiental e culturale della gente. Pra per fare che cosa sa per fare, infine: arte. Arte nella rovina, pra da dire bene. Conferisce il risultato dentro blog del movimento. Chiamata per Figlio dell'uomo, Elenira, funzionante nel fondamento Mendes del Chico e sostenente le attività di Camera di lettura, Wagner è uno di quella gente a chi la valle a anche dà sentito e una mano - non va lasciare il mondo ha trovato. La E, dato che parlare nel dare sentito, la stessa valle per dare si è sentito - e molto del relativo tempo e del relativo cuore - per “il Goddess„, il affectionate e il conversadeira Deusamar, che molto lo hanno ricevuto bene nel fondamento. Sposato con il fratello del Chico, realmente esso ha molto pra di storia per contare… la e, se per sapere per fare le domande, conta esattamente!

Ritornando per quasi i 200 chilometri che hanno separato a me del centro di Rio Branco, sono arrivato al partito dell'anniversario del Godmother di Chica (likeable ed attivo l'altro velhinha che, del high del relativo quasi i 80 anni, ha comandato la cerimonia). Ospite per gli amici di fardados, a chi sono riconoscente, potrei vedere lo stesso giorno in un'altra faccia mysterious della foresta - e dimostrare che nella foresta non solo ha albero. Altro un amico già aveva passato per Barca piccolae relativo storia divertente va chiaramente che è con il favore, l'umore e con una dose di scetticismo, folloied per la dose di Daime, che - i neofiti - forniamo in bailados del principe concentr del Espírita de Caridade Espadarte. Uno ballano il entusiasmante e showy: pra dei butuques tutti i gostos. Pra di musica se ballare e pra se non da ascoltare. Pra di musica da entrare nel corpo e non negli orecchi. La musica che ha toccato la notte tutta - desideri e lentamente - della bevanda servita in opposizione, quella è pra da andare giù veloce per la gola. Non è pra da apprezzare, affidandosi al inebriate ai pochi, di luce, profondamente, ma del pra per compiere il rituale di momento. Rituale a proposito, bene brasiliano e registrato bene - con teses di antropológicas e tutti i più.

Vesta tutto il bianco, sudato, stanco, con freddo, fame e felice e molto calma, a 7h della mattina, infine il giorno rifinito - e con la foto al lato potrei provare, infine, quello “L'acro non è ocre, l'acro è verde"!

Der Morgen ist Verde
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Es hat viel Zeit, die ich ein kannte, das Gesicht Fabiano Wabane genannt wurde, der Nation Kaxinawa. Eingeborener des Morgens.
Es hat einige Zeit, ich kannte das Orlando, fokale Junge des Morgens.
Es hat wenig Zeit, ich kannte das Jaycelene, getragen, im Morgen und innen in arbeiten CTA. Ich kannte auch den Daniela, lebte im Morgen und arbeite im WWF. Ich kannte dann das Silmara, das Fernanda, das Natália… bevölkeren Sie, wem, im Morgen, neue Lebensarten zu finden gewesen war.

In diesem Ende der Woche, wenn schließlich es im Morgen verstaut, kannte ich eine Leutespitze. Eingeborene des Morgens; e auch Amazonenses, Eingeborene von São Paulo, Cariocas… Ich war dort, ein Teil des lokalen Ausstoßens der Publikation zu sein Jugendliches GEO Brasilien, das trat es in 6., in 06/06, in rätselhaftem und im schönen auf Bibliothek der Waldsilva-Marinas, ein Tag nach dem weltweiten Tag des Klimas, im internationalen Jahr des Planet Landes. Gutes Zeit pra, zum im Morgen zu sein, nicht?

E-I kannte auch einige andere Lebensarten. Lebt von dem, wenn sie benennen „Völker des Waldes„, geregelt für“Regierung des Waldes„, umgeben für „Wälder“ für alle Seiten - Wälder der Bäume, Wälder des Zuckerrohrs, Wälder des Grases und Wälder sogar des Viehs.

Als Junge unterrichtet mir Apurinã: "In den Flüssen hat es nicht nur Fische, wie in den Wäldern es nicht nur Bäume hat".

Aber es war in Xapuri, daß ich andere Gesänge und Verzauberungen dieses Waldes kennen könnte.
Wenn innen Rio Branco Ich beeindruckte mich mit dem einfachen, gefärbt und leere Schönheit des Gameleira, mit der modernen Architektur und dem London Da Ponte der Fußgänger an Fluss-Morgen, war es innen Xapuri daß ich konferieren könnte das Aroma einer Morgenstadt, obgleich pitada des gegebenen Ruhmes z.Z. für den Revolutionär Chico Mendes. Xapuri ist eine alleine entfernte Stadt 180 Kilometer von Rio Branco - Weise, der ich, vom Auto, in der Weise zu den Weiden, von den canaviais bedeckte und, pra meine überraschung, wenig des Waldes und seringueiras. In der Wahrheit für historisches justeza, würden wir sagen müssen, daß es Rio Branco ist, das von Xapuri entfernt ist. Noch mehr in diesem Jahr, in dem wir 20 Jahre des Todes von Chico durchführen. Das Herz der Waldschläge von dort schneller, des trauriger und des hübscher. Schließlich Morgenrevolution es sah in diese Stadt sein dieses Epizentrum - ging es in das Jahr von 1988 mit dem Tod des ambientalista und cosmopolita seringueiro zurück. In Xapuri könnte ich, während des Mittagessens in der Gaststätte von Dona Vicência (liebenswertes velhinha mit mehr als 80 Jahr-, ehemaligem-seringueira und gegenwärtigeminhaber einer Gaststätte sehr bekannt in der Stadt; nehmen Sie zu den 13 Jahren des Ceará heraus, nachdem Sieumfaßt die Weise während 11 Monate mit der Familie Sieumfaßt hatten, liveed während 34 Jahre im seringal San Francisco Iracema, entferntes von Xapuri 12 Stunden des Bootes), um eine Abbildung folclórica der Stadt zu kennen: Joscires, ein junger Bürokrat, der in seinem hat blog Waffe, zum des Witzes und der Politik zu bilden. Es war auch in Xapuri, dem reencontrei ein Freundkünstler, geboren nah an Recht (MS), das lebt es jetzt im Morgen pra, um von der Mischung von Ideen und von Leute-, socioambiental und Kulturbewegung zu bilden. Pra, zum zu bilden was es weiß, um zu bilden, schließlich: kunst. Kunst in der Ruine, pra, zum gut zu sagen. Es konferiert das Resultat innen blog von der Bewegung. Anruf für Sohn des Mannes, Elenira, arbeitend in der Chico Grundlage Mendes und stützen die Tätigkeiten von Haus des Messwertes, Ist Wagner eine jener Leute zu, wem Senke zu auch gehört geben und eine Hand - sie geht nicht, die Welt zu verlassen, wie er fand. E, denn das Sprechen, beim Geben gehört, die gleiche Senke, um zu geben hörten - und sehr von seiner Zeit und von seinem Herzen - für die „Göttin“, das liebevolle und das conversadeira Deusamar, die mich sehr gut in der Grundlage empfingen. Verbunden mit dem Bruder des Chico, hat es wirklich es viel Geschichte pra, zum… von e zu zählen, wenn, um zu wissen, um die Fragen zu bilden, es genau zählt!

Fast zurückkommend für die 200 Kilometer, die zu mir der Mitte von Rio Branco sich trennten, kam ich zu der Partei des Jahrestages der Chica Patin (liebenswert und aktiv anderes velhinha, das, der Höhe von seinem fast die 80 Jahre, die Zeremonie beherrschte). Gast für fardados Freunde, zu wem ich dankbar bin, könnte ich am gleichen Tag ein anderes geheimnisvolles Gesicht des Waldes sehen - und prüfen, daß im Wald er nicht nur Baum hat. Ein anderer Freund bereits hatte für überschritten Kleines Bootund sein Geschichte lustig verläßt es offenbar, daß es mit Bevorzugung, Stimmung und mit einer Dosis von Skepsis ist, folloied für die Dosis von Daime, die wir - die Neophyten - in bailados des Mittelespírita de Caridade Espadarte Prinzen eintragen. Ein tanzt entusiasmante und auffälliges: butuques pra alle gostos. Musik pra wenn tanzen und pra wenn nicht hören. Musik pra, zum in den Körper und nicht in die Ohren hereinzukommen. Musik, die die Nacht alle - sehnen Sie sich und langsam - des gedienten Getränks demgegenüber berührte, die ist das pra, zum schnelles für die Kehle hinunterzugehen. Er ist nicht das pra, zum zu schätzen und überläßt sich Inebriate zu den wenigen, des Lichtes tief aber des pra, um das Momentritual zu erfüllen. Ritual übrigens, gut brasilianisch und gut registriert - mit antropológicas teses e ganz mehr.

Kleiden Sie die ganze Weißes, geschwitzt, mit Kälte, Hunger, und glücklich und sehr Ruhe ermüdet, zu 7h des Morgens, schließlich der Tag beendet - und mit dem Foto zur Seite könnte ich schließlich den beweisen „Der Morgen ist nicht ocre, der Morgen ist grün"!

The Acre is Verde
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
It has much time I knew one called face Fabiano Wabane, of the nation Kaxinawa. Native of Acre.
It has some time, I knew the Orlando, Focal Young of the Acre.
It has little time, I knew the Jaycelene, born in the Acre and working in CTA. I also knew the Daniela, liveing in the Acre and working in the WWF. I knew then the Silmara, the Fernanda, the Natália… people who had been to find, in the Acre, new ways of life.

In this end of week, when finally it stows in the Acre, I knew a people bit. Natives of Acre; e also Amazonenses, Natives of São Paulo, Cariocas… I was there to be part of the Local Launching of the publication Youthful GEO Brazil, that it occurred in sixth, 06/06, in enigmatic and the beautiful one Library of the Forest Silva Marina, one day after the World-wide Day of the Environment, in the International Year of the Planet Land. Good time pra to be in the Acre, not?

E I knew, also, some other ways of life. Lives of that if they call “Peoples of the Forest“, governed for”Government of the Forest“, surrounded for “Forests” for all the sides - forests of trees, forests of sugar cane, forests of grass and forests even of cattle.

As a young taught to me Apurinã: "In the rivers it does not only have fish, as in the forests it does not only have trees".

But it was in Xapuri that I could know other cantos and enchantments of this forest.
If in Rio Branco I impressed myself with the simple, colored and empty beauty of the Gameleira, with the modern architecture and London Da Ponte of pedestrians on River Acre, it was in Xapuri that I could confer the flavor of an Acre city, although pitada of given fame, currently, for the revolutionary Chico Mendes. Xapuri is a solitary distant city 180 km of Rio Branco - way that I covered, of car, in way to the pastures, canaviais and, pra my surprise, a little of forest and seringueiras. In the truth, for historical justeza, we would have to say that it is Rio Branco that is distant of Xapuri. Still more in this year, where we complete 20 years of the death of Chico. The heart of the forest beats from there faster, sadder and prettier. After all, Acre revolution it saw in this city its epicenter - that it returned in the year of 1988 with the death of the ambientalista and cosmopolita seringueiro. In Xapuri I could, during the lunch in the Restaurant of Dona Vicência (likeable velhinha with more than 80 years, former-seringueira and current owner of a restaurant very known in the city; exit to the 13 years of the Ceará, having covered the way during 11 months with the family, liveed during 34 years in the seringal San Francisco Iracema, distant of Xapuri 12 hours of boat), to know a figure folclórica of the city: Joscires, a young bureaucrat who has in its blog weapon to make joke and politics. It was also in Xapuri that reencontrei an friend-artist, born close to Pretty (MS), that it is now liveing in the Acre pra to make of the mixture of ideas and people, socioambiental and cultural movement. Pra to make what it knows to make, at last: art. Art in the Ruin, pra to say well. It confers the result in blog of the movement. Call for Son of the Man, Elenira, working in the Chico Foundation Mendes and supporting the activities of House of Reading, Wagner is one of those people to who valley to also give heard and a hand - it does not go to leave the world as he found. E, for speaking in giving heard, same valley to give heard - and very of its time and its heart - for the “Goddess”, the affectionate and conversadeira Deusamar, that very received me well in the Foundation. Married with the brother of the Chico, it really it has much history pra to count… e, if to know to make the questions, it counts exactly!

Coming back for almost the 200 km that separated to me of the center of Rio Branco, I arrived at the party of anniversary of the Chica Godmother (likeable and active other velhinha who, of high of its almost the 80 years, commanded the ceremony). Guest for fardados friends, to who I am grateful, I could see in the same day another mysterious face of the forest - and prove that in the forest it does not only have tree. One another friend already had passed for Small boat, and its story funny it leaves clearly that it is with favour, mood and with a dose of skepticism, folloied for the dose of Daime, that we - the neophytes - enter in bailados of the Center Espírita de Caridade Espadarte Prince. One dances entusiasmante and showy: butuques pra all the gostos. Music pra if to dance and pra if not to listen. Music pra to enter in the body, and not in the ears. Music that touched the night all - long and slowly - of the served drink in contrast, that is pra to go down fast for the throat. He is not pra to appreciate, leaving itself to inebriate to the few, of light, deeply, but pra to fulfill the moment ritual. Ritual by the way, well Brazilian and registered well - with antropológicas teses e all more.

Dress all of white, sweated, tired, with cold, hunger, and happy and very calm, to 7h of the morning, finally the day finished - and with the photo to the side I could evidence, at last, that “The Acre is not ocre, the Acre is green"!

Tunnlandet är Verde
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Det har mycket tid jag visste att kallad en vänder mot Fabiano Wabane, av nationen Kaxinawa. Inföding av tunnlandet.
Det har någon tid, mig visste Orlandoen, fokal- barn av tunnlandet.
Det har lite tid, mig visste Jaycelenen som är bördig tunnlandet och arbetet in CTA. Jag visste också Danielaen och att bo i tunnlandet och arbetet i WWFEN. Jag visste därefter Silmaraen, Fernandaen, Natáliaen…, bemanna vem hade varit att finna, i tunnlandet, nya livsföringar.

I detta avsluta av vecka, när den stuvar slutligen i tunnlandet, mig visste att folket bet. Infödingar av tunnlandet; e också Amazonenses, infödingar av São Paulo, Cariocas…, Jag var där att vara delen av lokallanseringen av publikationen Ungdomlig GEO Brasilien, det uppstod det i sjätte, 06/06, i gåtfullt och det härliga Arkiv av skogSilvamarinaen, en dag efter den World-wide dagen av miljön, i landskampåret av planetlandet. Bra tidpra som är i tunnlandet, inte?

E I visste, också, några andra livsföringar. Liv av det, om dem appellen ”,Bemannar av skogen”reglerat för”,Regering av skogen”omgivet för ”skogar” för alla sidor - skogar av trees, skogar av sockerrottingen, skogar av gräs och skogar även av nötkreatur.

Som barn som undervisas till mig Apurinã: "I floderna har det inte endast fisken, som i skogarna det har inte endast trees".

Men det var i Xapuri att jag kunde veta andra cantos och förtrollningar av denna skog.
Om in Rio Branco Jag imponerade jag själv med den enkla, kulöra och tomma skönheten av Gameleiraen, med den moderna arkitekturen och London Da Ponte av gångare på Flodtunnland, var det in Xapuri att jag kunde tilldela anstrykningen av en tunnlandstad, även om pitadaen av given berömmelse, för närvarande, för revolutionären Chico Mendes. Xapuri är en enslig avlägsen stad 180 km av Rio Branco - långt betar det I som täckas, av bilen, in långt till, canaviais och, praen min överrrakning, a lite av skogen och seringueiras. I sanningen för historisk justeza, skulle vi måste något att säga att det är Rio Branco som är avlägsen av Xapuri. Stilla mer i detta år, var vi avslutar 20 år av döden av Chico. Hjärtan av skogen slår därifrån snabbare, mer ledsen och mer nätt. Efter alla, Tunnlandrotation det sågar i denna stad dess den epicentrum - gick tillbaka det i året av 1988 med döden av ambientalista- och cosmopolitaseringueiroen. I Xapuri kunde jag, under lunchen i restaurangen av Dona Vicência (likeable velhinha med den mer än 80 år, gamla--seringueira och strömägaren av en restaurang som mycket är bekant i staden; gå ut till de 13 åren av Cearáen, som långt har täckt under 11 månader med familjen, liveed under 34 år i den seringal Sanen Francisco Iracema som, är avlägsna av Xapuri 12 timmar av fartyget), för att veta en figurerafolclórica av staden: Joscires en ung byråkrat som har i dess blog vapen som gör skämt och politik. Det var också i Xapuri som reencontreien enkonstnär som är född nästan Nätt (ms), det som den bor nu i tunnlandpraen för att göra av blandningen av idéer och folk, socioambiental och kulturella rörelse. Pra som gör, vad den vet för att göra, äntligen: konst. Konst i fördärva, pra till något att sägabrunnen. Det tilldelar resultatet in blog av rörelsen. Appell för Son av manen, Elenira, arbete i det Chico fundamentet Mendes och understödja aktiviteterna av Hus av läsning, Är Wagner ett av det folk till vem dalen till också ger hörd och en räcka - den går inte att lämna världen, som han grundar. E for att tala, i hört att ge sig, samma dal till give, hörde - och mycket av dess tid och dess hjärta - för ”gudinnan”, det tillgivet och conversadeiraen Deusamar, som mottog mycket mig väl i fundamentet. Att gifta sig med brodern av Chicoen, det det har egentligen mycket historiepra som räknar… e, om för att veta för att göra ifrågasätter, som det räknar exakt!

Kommande baksida för nästan de 200 kmna, som avskilde till mig av centrera av Rio Branco, ankom jag på partit av årsdagen av den likeable och aktivet Chica gudmor (annan velhinha som, av kicken av dess nästan de 80 åren, befallde ceremonin). Gästen för fardadosvänner, till vem den tacksamma I-förmiddagen, mig kunde se i den samma dagen ett annat mystiskt, vänder mot av skogen - och bevisar att i skogen den har inte endast treen. En en annan vän hade passerat redan för Litet fartyg, och dess berättelse roligt lämnar det klart, att det är med favör, mood och med en dos av skepticism, folloied för dosen av Daime, som vi - neophytesna - skriver in i bailados av den centreraEspírita de Caridade Espadarte princen. Man dansar entusiasmante och pråligt: butuquespra alla gostos. Musikpra om att dansa och pra om att inte lyssna. Musikpraen som ska skrivas in i förkroppsliga och inte i, gå i ax. Musik, som berört all natten - long och långsamt - av den tjänade som drinken i kontrast, det är praen som går, besegrar fastar för halsen. Han är inte praen som ska uppskattas och att lämna sig till drinkaren till fåtalet, av ljust, djupt, utan praen för att fullgöra ögonblicksritualen. Ritual för resten, väl brasilian och registrerings väl - med antropológicasteses e all mer.

Klä all vit, svettats som tröttas, med förkylning, hunger och lyckligt och mycket stillhet, till 7h av morgonen, slutligen den färdiga dagen - och med fotoet till sidan kunde jag bevisa, äntligen, det ”,Tunnlandet är inte ocre, tunnlandet är grön"!

Акром будет Verde
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Оно имеет много время, котор я знал вызванное одно стороной Fabiano Wabane, нации Kaxinawa. Уроженец акра.
Оно имеет некоторое время, я знало Orlando, фокусный детеныша акра.
Оно имеет меньшее время, я знало Jaycelene, принесенное в акре и работать внутри CTA. Я также знал Daniela, живя в акре и работая в WWF. Я знал после этого Silmara, Fernanda, Natália… населите должно было найти, в акре, новые дороги жизни.

В этом конце недели, когда окончательно он уложит в акре, я знал бит людей. Уроженцы акра; e также Amazonenses, уроженцы São Paulo, Cariocas… Я должен был там быть частью местный запускать издания Моложавое GEO Бразилия, то оно произошло в шестом, 06/06, в энигматичном и красивейшем одном Архив пущи Silva Marina, через один день после всемирного дня окружающей среды, в международном годе земли планеты. Хорошее pra времени, котор нужно находиться в акре, не?

E iий знал, также, некоторые другие дороги жизни. Живет того если они вызывают «, тоЛюди пущи«, управлено для»Правительство пущи«, окружено для «пущ» для всех сторон - пущ валов, пущ сахарного тростника, пущ травы и пущ даже скотин.

Как детеныш наученный к мне Apurinã: "В реках оно not only имеет рыб, как в пущах оно not only имеет валы".

Но оно было в Xapuri что я смог знать другие кантоны и enchantments этой пущи.
Если внутри Rio Branco Я впечатлил с просто, после того как я покрашен и опорожняю красотку Gameleira, с самомоднейшими зодчеством и лондоном Da Ponte пешеходов дальше Акр реки, оно было внутри Xapuri что я смог посовещаться флейвор города акра, хотя pitada, котор дали fame, в настоящее время, для революционера Chico Mendes. Xapuri будет солитарным дистантным городом 180 километров Rio Branco - дороги я покрыл, автомобиля, в дороге к выгонам, canaviais и, pra мой сярприз, маленького пущи и seringueiras. В правде, для исторического justeza, мы сказать что это будет Rio Branco который дистантн Xapuri. Все еще больше в этом годе, где мы завершаем 20 лет смерти Chico. Сердце ударов пущи от там более быстро, уныло и более мило. В конце концов Виток акра оно увидело в этом городе свой epicenter что оно возвратило в годе 1988 с смертью seringueiro ambientalista и cosmopolita. В Xapuri я смог, во время обеда в трактире Dona Vicência (likeable velhinha с больше чем 80 предпринимателями лет, бывших-seringueira и в настоящее время трактира очень известного в городе; выйдите к 13 летам Ceará, покрывая дорогу во время 11 месяца с семьей, liveed во время 34 лет в seringal San Francisco Iracema, дистантных Xapuri 12 часа шлюпки), для того чтобы знать рисунок folclórica города: Joscires, молодой бюрократ который имеет в своем blog оружие для того чтобы сделать шутку и политику. Оно находилось также в Xapuri reencontrei рожденный друг-художник, close to Довольно (ГОСПОЖА), то оно теперь живет в pra акра для того чтобы сделать смеси идей и движения людей, socioambiental и культурных. Pra для того чтобы сделать оно знает для того чтобы сделать, на последнем: искусствоо. Искусствоо в руине, pra, котор нужно сказать наилучшим образом. Оно совещается результат внутри blog движения. Звонок для Сынок человека, Elenira, работая в учредительстве Mendes Chico и поддерживая RABOTы Дом чтения, Wagner одним из тех людей к долина к также дает после того как она услышана и рука - она не идет выйти мир по мере того как он нашел. E, потому что говорить в давать услышанные, что, такая же долина дали услышали - и очень своего времени и своего сердца - для «богини», ласкового и conversadeira Deusamar, которая очень получили меня наилучшим образом в учредительстве. Я поженено с братом Chico, оно реально оно имеет много pra истории для того чтобы подсчитать… e, если для того чтобы знать для того чтобы сделать вопросы, оно подсчитывает точно!

Come back для почти 200 километров отделились к мне центра Rio Branco, я приехал в партию годовщины кумы Chica (likeable и активно другое velhinha которое, максимума своего почти 80 лет, дало команду на проведение церемонии). Гость для друзей fardados, к я признательн, я смог увидеть в the same day другой загадочной стороне пущи - и доказать что в пуще он not only имеет вал. Один другой друг уже прошел для Малая шлюпка, и сво рассказ funny оно выходит ясно что оно с благосклонностью, настроением и с дозой скептицизма, folloied для дозы Daime, которую мы - неофиты - вписываем в bailados разбивочного принца Espírita de Caridade Espadarte. Одно танцуют entusiasmante и показное: pra butuques все gostos. Pra нот если станцевать и pra if not, котор нужно слушать. Pra нот, котор нужно войти в тело, и не в уши. Нот коснулось ноче всему - длиной и медленно -, котор служят питья in contrast, тем будет pra, котор нужно пойти вниз с быстрой для горла. Он не будет pra, котор нужно appreciate, передающ к inebriate к несколько, из света, глубоки, а pra для того чтобы выполнить ритуал момента. Ритуал by the way, наилучшим образом бразильско и зарегистрировано наилучшим образом - с teses antropológicas e совсем больше.

Одетьйте все из белого, вспотето, утомляно, с холодом, голодом, и счастливо и очень затишьем, к 7h утра, окончательно законченного дня - и с фотоим к стороне я смог проявить, на последнем, то «Акром не будет ocre, акр зелен"!

De acre is Verde
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het heeft veel tijd die ik één gezicht Fabiano Wabane, van de natie riep heb geweten Kaxinawa. Inwoner van Acre.
Het heeft wat tijd, kende ik Orlando, BrandpuntsJongelui van de Acre.
Het heeft weinig tijd, kende ik Jaycelene, geboren in de Acre en binnen het werken CTA. Ik kende ook Daniela die, die in de Acre leeft en in WWF werkt. Ik kende toen Silmara, Fernanda, Natália… mensen die, in de Acre, nieuwe manieren van het leven hadden moeten vinden.

In dit eind van week, wanneer definitief het in de Acre stouwt, kende ik een mensenbeetje. Inwoners van Acre; e ook Amazonenses, Inwoners van São Paulo, Cariocas… Ik moest daar deel uitmaken van de Lokale Lancering van de publicatie Youthful GEO Brazilië, dat het in zesde, 06/06, in raadselachtig en mooie voorkwam Bibliotheek van BosSilva Marina, één dag na de Dag Wereldwijd van het Milieu, in het Internationale Jaar van het Land van de Planeet. Goede tijdpra om in de Acre, niet te zijn?

E-I kende, ook, een andere manieren van het leven. Het leven van dat als zij „roepenVolkeren van het Bos„, geregeerd voor“Overheid van het Bos„, omringd voor „Bossen“ voor alle kanten - bossen van bomen, bossen van suikerriet, bossen van gras en bossen zelfs van vee.

Als jongelui die aan me worden onderwezen Apurinã: "In de rivieren heeft het niet alleen vissen, zoals in de bossen het niet alleen bomen heeft".

Maar het was in Xapuri dat ik andere cantos en enchantments van dit bos kon kennen.
Als binnen Rio Branco Ik maakte me indruk op met de eenvoudige, gekleurde en lege schoonheid van Gameleira, met de modern architectuur en Londen DA Ponte van voetgangers De Acre van de rivier, binnen was het Xapuri dat kon ik het aroma van een stad van de Acre verlenen, hoewel pitada van bepaalde bekendheid, momenteel, voor revolutionair Chico Mendes. Xapuri is een solitaire verre stad 180 km van Rio Branco - manier dat ik, van auto, op manier aan de weilanden, canaviais en, pra mijn verrassing, een weinig van bos en seringueiras behandelde. In de waarheid, voor historische justeza, zouden wij moeten zeggen dat het Rio Branco is dat van Xapuri ver is. Meer nog in dit jaar, waar wij 20 jaar van de dood van Chico voltooien. Het hart van het bos slaat van daar sneller, droeviger en meer prettier. Toch De revolutie van de acre het zag in deze stad zijn epicentrum - dat het in het jaar van 1988 met de dood van ambientalista en cosmopolitaseringueiro terugkeerde. In Xapuri kon ik, tijdens de lunch in het Restaurant van Dona Vicência (likeable velhinha met meer dan 80 jaar, eerstgenoemde-seringueira en huidige eigenaar van een restaurant zeer dat in de stad wordt gekend; de uitgang aan de 13 jaar die van Ceará, de manier hebben behandeld tijdens 11 maanden met de familie, liveed tijdens 34 jaar in seringal San Francisco Iracema, ver van Xapuri 12 uren van boot), om een cijferfolclórica van de stad te kennen: Joscires, een jonge bureaucraat die in zijn heeft blog wapen om grap en politiek te maken. Het was ook in Xapuri dat reencontrei een vriend-kunstenaar, geboren dicht bij Vrij (lidstaten), dat het nu in pra van de Acre om van het mengsel van ideeën en mensen, socioambiental en culturele beweging leeft te maken. Pra om te maken wat het om, uiteindelijk weet te maken: art. Kunst in de Ruïne, pra om goed te zeggen. Het verleent binnen het resultaat blog van de beweging. Vraag voor Zoon van de Man, Elenira, die in de Chico Stichting Mendes werkt en ondersteunend de activiteiten van Huis van Lezing, Is Wagner één van die mensen aan wie vallei gehoord ook om te geven en een hand - het gaat niet de wereld verlaten zoals hij vond. E, voor het spreken in het geven van gehoorde, zelfde te geven vallei hoorde - en zeer van zijn tijd en zijn hart - voor de „Godin“, hartelijk en conversadeira Deusamar, die me zeer goed in de Stichting ontvingen. Gehuwd met de broer van Chico, heeft het het werkelijk veel geschiedenispra om… e te tellen, als het weten om de vragen te maken, het precies telt!

Terugkomend voor bijna 200 km die aan me van het centrum van Rio Branco scheidden, kwam ik bij de partij van verjaardag van de Meter Chica aan (likeable en actief andere velhinha die, van hoogte van zijn bijna de 80 jaar, de ceremonie beval). Gast voor fardadosvrienden, aan wie ik dankbaar ben, kon ik in dezelfde dag een ander geheimzinnig gezicht van het bos zien - en bewijzen dat in het bos het niet alleen boom heeft. Elkaar had de vriend reeds voor overgegaan Kleine boot, en zijn verhaal grappig gaat het duidelijk dat het met gunst, stemming en met een dosis scepticisme is, folloied voor de dosis Daime weg, die wij - de beginners - in bailados van de Prins van het Centrum Espírita DE Caridade Espadarte ingaan. Men danst entusiasmante en showy: butuques pra alle gostos. Pra van de muziek als en pra als niet om dansen te luisteren. Pra van de muziek om in het lichaam, en niet in de oren binnen te gaan. Muziek die de nacht allen - lang en langzaam - in tegenstelling van de gediende drank raakte, die pra om onderaan snel voor de keel is te gaan. Hij is geen pra om te waarderen, verlatend aan inebriate aan weinigen, van licht, diep, maar pra om het ogenblikritueel te vervullen. Ritueel door de manier, goed goed Braziliaans en geregistreerd - met antropológicas teses e al meer.

Kleed elk van gezweet wit, wordt vermoeid dat, met koude, honger, en gelukkig en zeer kalm, aan 7h van de ochtend, tenslotte de gebeëindigde dag - en met de foto aan de kant kon ik, uiteindelijk, van dat „blijk gevenDe acre is niet ocre, is de Acre groen"!

الفدان [فرد]
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هو يتلقّى كثير وقت أنا عرفت واحدة يدعى وجه [فبينو] [وبن], من الأمة [كإكسينوا]. ساكن محلّيّ الفدان.
هو يتلقّى بعض وقت, أنا عرف [أرلندو], شباب بؤريّة من الفدان.
هو يتلقّى بعض وقت, أنا عرف [جسلن], [بورن] في الفدان ويعمل داخل [كتا]. أنا أيضا عرفت [دنيلا], يعيش في الفدان ويعمل في ال [وّف]. أنا عرفت بعد ذلك [سلمرا], [فرنندا], [نتليا]… عمّرت الذي كان قد كان أن يجد, في الفدان, [وي وف ليف] جديدة.

في هذا نهاية الأسبوع, عندما أخيرا يعبّئ هو في الفدان, أنا عرفت الناس لقمة. ساكن محلّيّ الفدان; [إ] أيضا [أمزوننسس], ساكن محلّيّ [سو] [بولو], [كريوكس]… أنا كنت هناك أن يكون جزء من المحلّية يطلق من النشر [جو] فتريّة برازيل, أنّ وقع هو في سادسة, 06/06, في غامضة والجميلة واحدة مكتبة من الغابة [سلفا] ميناء ترفيهيّ, واحدة يوم بعد اليوم [وورلد-ويد] من البيئة, في السنة دوليّة من الكوكب أرض. جيّدة وقت [برا] أن يكون في الفدان, لا?

[إ.ي] عرف, أيضا, بعض أخرى [وي وف ليف]. يعيش من أنّ إن هم يدعوون "[بيوبلس] من الغابة", يحكم ل"حكومة من الغابة", يحيط ل "غابات" ل [ألّ ث] جوانب - غابات الأشجار, غابات ال [سوغر كن], غابات العشب وغابات حتّى من مواش.

كشباب يعلم إلى ي [أبورين]: "في النهور يتلقّى هو ليس فحسب سمكة, بما أنّ في الغابات هو ليس فحسب يتلقّى أشجار".

غير أنّ كان هو في [إكسبوري] أنّ أنا استطاع عرفت أخرى [كنتوس] وسحور من هذا غابة.
إن داخل ريو [برنك] أنا استهويتبنفسي مع البسيطة, يلوّح ويفرّغ جمال من [غمليرا], مع الحديثة الهندسة المعماريّة ولندن [دا] [بونت] من ماشيات فوق نهر فدان, كان هو داخل [إكسبوري] أنّ أنا استطاع قلّلت النكهة من فدان مدينة, رغم أنّ [بيتدا] من يعطى شهرة, حاليّا, للثورية شيكو [مندس]. [إكسبوري] مدينة متوحّدة بعيد 180 [كم] من ريو [برنك] - طريق أنّ أنا غطّيت, من سيارة, في طريق إلى المراعي, [كنفييس] و, [برا] مفاجأتي, بعض من غابة و [سرينغيرس]. في الحقيقة, ل [جوستزا] تاريخيّة, اضطرّ نحن قلت أنّ هو ريو [برنك] أنّ يكون بعيدة من [إكسبوري]. بعد أكثر في هذا سنة, حيث نحن نتمّ 20 سنون من الموت شيكو. القلب من الغابة أنباض من هناك [فستر], حزينة وجميلة. [أفتر لّ,] فدان ثورة هو رأى في هذا مدينة مركز الزلزال السطحيّه [- ثت] رجع هو في السنة من 1988 مع الموت من ال [أمبينتليستا] و [كسموبوليتا] [سرينغيرو]. في [إكسبوري] استطاع أنا, أثناء الوجبة غداء في المطعم ال [دونا] [فيكنسا] ([فلهينها] [ليكبل] مع أكثر من 80 سنون, [فورمر-سرينغيرا] ومالكة حاليّة من مطعم جدّا يعرف في المدينة; خرجت إلى ال 13 سنون من [سر], يتلقّى يغطّي الطريق أثناء 11 شهور مع الأسرة, [ليفيد] أثناء 34 سنون في [سن فرنسسك] [سرينغل] [إيرسما], بعيد من [إكسبوري] 12 ساعات الزورق), أن يعرف رقم [فولكلريك] من المدينة: [جوسكيرس], دواوينيّ شابّة الذي يتلقّى في ه [بلوغ] سلاح أن يجعل نكتة وسياسة. هو كان أيضا في [إكسبوري] أنّ [رينكنتري] [فريند-رتيست], [بورن] [كلوس تو] إلى حدّ ما (سيدة), أنّ يعيش هو الآن في الفدان [برا] أن يجعل من الخليط من أفكار والناس, [سسوأمبينتل] و [كلتثرل موفمنت]. [برا] أن يجعل ماذا هو يعرف أن يجعل, في أخرى: فن. فن في الدمار, [برا] أن يقول جيّدا. هو يقلّد النتيجة داخل [بلوغ] من الحركة. دعوة ل إبنة من الرجل, [إلنيرا], يعمل في شيكو أساس [مندس] ويساند الأنشطة من منزل القراءة, فاغنر واحدة من أنّ الناس إلى الذي واد إلى أيضا يعطي يسمع ويد - لا يذهب هو أن يترك العالم بما أنّ هو أسّس. سمع [إ], لأنّ يتكلّم في يعطي يسمع, نفسه واد أن يعطي - وجدّا من وقته وقلبه - ل ال "إلاهة", الحنونة و [كنفرسديرا] [ديوسمر], أنّ جدّا استلمني جيّدا في الأساس. يزوّج مع الأخ من شيكو, يتلقّى هو حقّا هو كثير تاريخ [برا] أن يعدّ… [إ], إن أن يعرف أن يجعل الأسئلة, هو يعدّ تماما!

يعاود ل تقريبا ال 200 [كم] أنّ فصل إلى ي من المركز ريو [برنك], وصل أنا في الحزب الذكرى من [شك] عرّابة ([ليكبل] ونشطة أخرى [فلهينها] الذي, من إرتفاع من ه تقريبا ال 80 سنون, أمر المرسم). ضيفة ل [فرددوس] صديقات, إلى الذي أنا أكون شاكرة, أنا استطاع رأيت في [ث سم دي] آخر وجه غامضة من الغابة - وبرهنت أنّ في الغابة يتلقّى هو ليس فحسب شجرة. كان واحدة آخر صديقة سابقا قد مرّ ل زورق صغيرة, وه قصة مضحكة يترك هو بوضوح أنّ هو مع معروفة, مزاج ومع جرعة الارتيابيّة, [فولّويد] للجرعة [ديم], أنّ نحن - المعتنقات - ندخل في [بيلدوس] من المركزية [إسبريتا] [د] [كريدد] [إسبدرت] أمير. واحدة يرقص [إنتثسسمنت] ورائعة: [بوتثقوس] [برا] [ألّ ث] [غستوس]. لون موسيقى [برا] إن أن يرقص و [برا] [إيف نوت] أن يستمع. لون موسيقى [برا] أن يدخل في الجسم, ولا في الآذان. تقت لون موسيقى أنّ لمس الليل كلّ - وببطء - من ال يخدم شراب بالمقابل, أنّ [برا] أن يذهب نزولا إلى سريعة للحلق. هو ليس [برا] أن يقدّم, يتركبنفسي إلى سكيرة إلى ال قليل, من ضوء, بعمق, غير أنّ [برا] أن ينجز العزم طقس. طقس بالمناسبة, جيّدا برازيليّة ويسجّل جيّدا - مع [أنتروبولجكس] [تسس] [إ] جميعا أكثر.

ارتديت كلّ من بيضاء, يعرق, يتعب, مع برن, حالة جوع, وسعيدة وجدّا هدوء, إلى [7ه] من الصباح, أخيرا اليوم ينهى - ومع الصورة إلى الجانب أنا استطاع برهنت, في أخرى, أنّ "ليس الفدان [أكر], الفدان خضراء"!